مانند شهرى كوچك ، واقع بود و بيمارستان معروف عضدى كه از لحاظ پزشكان و كاركنان و امكانات مجهّز بود در آن قرار داشت ( ص 225 - 226 ) . در ميان ساير محلّات ، محلّه حربيّه كه در شماليترين قسمت قرار داشت ، و عتابيه كه به سبب پارچههاى عتابى - پارچهاى بافته شده از ابريشم و پنبه - معروف بود ، نظر وى را جلب كرد ( ص 226 ) . به گفتهء ابن جبير ( ص 229 ) بغداد دو هزار گرمابه و يازده مسجد جامع داشته است .
در زمان مسترشد ( 512 - 529 ) پلى نزديك نهر عيسى بود كه بعدها آن را به باب القريّه انتقال دادند . در زمان مستضى ( 566 - 575 ) پل جديدى در باب القريّه ساخته شد و پل قديمى را به جاى اول در كنار نهر عيسى بازگرداندند . ابن جبير تنها پل اوّلى را ديده ، ولى تصريح مىكند كه على القاعده دو پل داشته است ، و ابن جوزى كه كتاب خود را پيش از سقوط بغداد نوشت ، اين نكته را تأكيد مىكند . « 1 »
نيم قرن بعد ، ياقوت ( 623 ) اطلّاعات مفيدى به دست مىدهد . وى غرب بغداد را به صورت يك سلسله محلّات مجزا نشان مىدهد كه هر كدام ديوارى داشت و به وسيله ويرانههاى متروكى از يكديگر جدا مىشد . حربيّه و الحريم الطاهرى در شمال ، چهار سوج با نصيريه و عتابيّين و دار القزّ در جنوب غربى ، محوّل در غرب ، قصر عيسى در شرق ، و قريّه و كرخ در جنوب از محلّات مشهور بود .
در شرق بغداد ، زندگى در محلّات پيرامون حريم دار الخلافه
هامش
( 1 ) . ابن جوزى ، مناقب ، ص 20 ؛ ابن جبير ، ص 225