نوامبر 1710 بود كه به فراه در 225 ميلى شمال غربى قندهار رسيد . علت آن بود كه كيخسرو به آسانى نمىتوانست وجوه لازم را براى جنگ تهيه كند ، و از طرف ديگر ، ميان او و فرمان ده ايرانى گروه قزلباش اختلاف وجود داشت . در واقع همان عدهاى كه با گرگين مخالفت ورزيده بودند ، نسبت به برادرزادهاش نيز خصومت و عداوت نشان مىدادند . « 1 » به علاوه ، متصديان خزانه در اصفهان در پرداخت حقوق سپاهيان گرجى تسامح و تعلل مىكردند و با ايرانيانى كه اجبار داشتند فرمان يك نفر عيسوى ( يا به ظاهر عيسوى ) را اطاعت كنند هم دست بودند . « 2 » به اين ترتيب هرگز به خاطر هيچ يك از آنها خطور نمىكرد كه با چنين عملى منافع كشور خود را به خطر مىاندازند .
كيخسرو بعد از ورود به فراه موقتا با ميرويس صلح كرد ، ولى معلوم نيست علت آن چه بود و آيا قبل از امضاى صلح ، زد و خوردى روى داد يا نه . در هر حال در تابستان 1711 دورهء صلح به پايان رسيد و كيخسرو به پيش روى خود به طرف قندهار ادامه داد . ميرويس با عدهاى از غلجايىها به مقابلهء او شتافت ، ولى سردار افغانى به زودى مجبور شد لشكر خود را دو قسمت كند و با قسمتى از آن جلوى ابدالىها را بگيرد كه در اين وقت براى كمك به كيخسرو عازم بودند . « 3 » باقى سپاهيان غلجايى براى دفع ايرانيان حركت كرد و در ساحل رودخانهاى ( كه شايد هيرمند باشد ) اردو زد .
كيخسرو از اين رودخانه گذشت و به قواى غلجايى سخت حمله برد ، به طورى كه دشمن به طرف قندهار رو به هزيمت نهاد ؛ و در اين ضمن ميرويس ، اگر چه ابدالىها را شكست داده بود ، ترجيح داد به قندهار بازگردد تا پادگان آن را تقويت كند ، زيرا از فرار غلجايىهايى كه با كيخسرو جنگيده بودند نمىتوانست جلوگيرى كند .
كيخسرو نخواست قندهار را با حمله به تصرف درآورد ، زيرا پادگان شهر بسيار قوى بود ناچار به محاصره آن پرداخت و در دو ماه آن قدر از مدافعان كشت كه دشمن مجبور شد به قيد شرط تسليم شود . ولى كيخسرو اظهار داشت كه تسليم آنها بايد بدون شرط باشد و در نتيجه غلجايىها تصميم گرفتند دفاع شهر را ادامه دهند . در اين ضمن ميرويس از بلوچهاى ساكن جنوب قندهار تقاضاى كمك كرد و آنها نيز پذيرفتند و ليكن از نبرد علنى با ايرانىها و گرجىها اجتناب كردند و بنابر توصيهء ميرويس زيرك آذوقهء اطراف شهر را نابود و مهاجمان را دچار مضيقه ساختند . بدبختانه در اردوى ايران بيمارى اسهال شيوع يافت و در بيست و هفتم
هامش
( 1 ) . كروسينسكى ، صفحات 138 - 139 .
( 2 ) . همان كتاب ، صفحات 139 - 140 . همچنين - اثر وخوشت درHistoire de la Georgie , vo 1 . II , part I , p . 104( 3 ) . مجمع التواريخ ، ص 9 .