حسن گويد : يعنى از نعمتهاى دنيا مردم نيك و بد را برخوردار خواهيم كرد .
بنا بر اين مقصود اين است كه : در اين دنيا نعمتهاى خود را در دسترس افراد مؤمن و كافر قرار مىدهيم ، اما در عالم آخرت ، فقط مردم متقى از نعمتهاى ما بهرهمند مىشوند .
وَ ما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً
: آرى ، بخشش پروردگارت از كافر - بخاطر اينكه كافر است - و از فاسق - بخاطر اينكه فاسق است - منع نمىشود .
پرسش :
آيا جايز است كه انسان از عمل خود ، هم دنيا را بخواهد و هم آخرت را ؟
پاسخ :
بله ، جايز است ، به شرطى كه دنيا را تابع آخرت قرار دهد . مثل اينكه سرباز مجاهد ، هدفش زنده كردن دين باشد و در ضمن غنيمتهاى جنگى را هم تابع اين هدف قرار دهد .
انْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ
: اى محمد ، بنگر كه چگونه بعضى را بر بعضى برترى بخشيدهايم . گروهى را غنى و گروهى را فقير ساختهايم . گروهى را ارباب و گروهى را برده ، قرار دادهايم . گروهى را تندرست و گروهى را بيمار گردانيدهايم .
همهء اينها تابع مصلحت مىباشند .
وَ لَلْآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَكْبَرُ تَفْضِيلًا
: درجات و مراتب آخرت ، عاليتر و برتر است . لكن درجات و مراتب آخرت ، تابع اعمال انسان است ، بنا بر اين سزاوار است كه رغبت مردم و كوشش آنها براى آخرت بيشتر باشد .
در روايت است كه :
- ما بين عاليترين درجات بهشت و پايينترين درجات آن ، به اندازهء فاصلهء ميان زمين تا آسمان است .
دلالت آيه :
از اين آيه ، بر مىآيد كه : طاعت خداوند باعث افزايش روزى دنيا نمىشود ،