امر مىكند » و روى برخى نوشته بودند « خدا مرا نهى مىكند » و روى برخى هيچ ننوشته بودند . هر گاه مىخواستند به سفر روند يا كار مهمى را آغاز كند . بوسيلهء همين تيرها فال مىزدند ، اگر تيرى بيرون مىآمد كه بر آن « خدا مرا امر مىكند » نوشته بود ، اقدام مىكردند و اگر تيرى بيرون مىآمد كه نهى داشت ، ترك مىكردند و اگر تيرى بيرون مىآمد ، كه هيچ نداشت ، اعاده مىكردند ، خداوند متعال ، اين عمل را حرام شمرده . حسن و جماعتى از مفسران ، چنين گفتهاند .
على بن ابراهيم در تفسير خود از امامان باقر و صادق ( ع ) روايت كرده است كه :
تعداد تيرها ده عدد بود . هفت عدد آنها را سهم داشتند و بقيه پوچ بودند . آن هفت عدد بدين نامها خوانده مىشدند : فذ ، توام ، مسبل ، نافس ، حلس ، رقيب و معلى و آن سه عدد بنام : سفيح ، منيح و وغد خوانده مىشدند . براى آن هفت عدد ، هر كدام يك سهم بيشتر از سهم قبلى بود و بدين ترتيب فذ داراى يك سهم و معلى داراى هفت سهم بود آنها حيوانى را مىكشتند و گوشت آن را به چند قسمت تقسيم مىكردند . آن گاه تيرها را بدست يك نفر داده ، تا بنام افراد بيرون بياورد . قيمت حيوان بر كسانى بود كه تيرهاى پوچ بنامشان بيرون مىآمد و تيرهاى ديگر بنام هر كس بيرون مىآمد بر طبق آن سهم مىگرفت .
اين عمل قمار است . از اين جهت خداوند متعال تحريم كرده است .
مجاهد گويد : اينها وسائل قمارى بود كه از ايران و روم به آنجا برده مىشد ( ممكن است همان قاب باشد ) سفيان بن وكيع گويد : همان شطرنج است .
ذلِكُمْ فِسْقٌ
: همهء اينها فسق و گناه بزرگ و خروج از طاعت خداوند و ارتكاب معصيت است . اين معنى از ابن عباس است .
برخى گويند : اشاره به مورد اخير است . يعنى قسمت كردن و قمار بوسيلهء تيرها فسق است . همين معنى ظاهرتر است .
الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ
: منظور روز معين نيست . مقصود اين است