را شبانگاه بربود . آنها بخفتند ولى پسر هند ، نخسبيد . پسرى همچون تير بى پر - كه ساقهايش گوشتى و قدمهايش هموار بود - از آنها نگهدارى مىكرد .
سال ديگر ، در حالى كه قربانيان قلاده به گردن ، همراه داشت ، به زيارت خانه خدا آمد . پيامبر گرامى مىخواست ، كسانى بسوى او فرستد ، از اين رو اين آيه نازل شده كه :
« وَ لَا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرامَ »
يعنى جنگ با كسانى كه قصد خانه خدا دارند ، حلال مشماريد . عكرمه و ابن جريج نيز چنين گفتهاند .
ابن زيد گويد : اين آيه ، در روز فتح مكه ، در باره مشركين نازل گرديد كه به قصد زيارت خانه خدا آمده بودند و عمره بجاى مىآوردند . مسلمانان به پيامبر عرض كردند : اينها نيز مثل مشركين ديگر هستند . اجازه دهيد به آنها حملهور شويم . از اين رو خداوند ، اين آيه را نازل فرمود .
مقصود
اكنون خداوند متعال ، به تفصيل احكام ، پرداخته ، مىفرمايد :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اللَّهِ
: اى مردمى كه خدا و رسولش را تصديق مىكنيد ، شعائر خدا را حلال مشماريد
شعائر خدا چيست ؟
1 - عطا و برخى گويند : يعنى حرامهاى خدا را حلال مشماريد و از حدود خدا تجاوز مكنيد . اينان « شعائر » را بر « معالم » حمل كرده و گفتهاند : مقصود اين است كه نبايد از نشانههاى حدود و امر و نهى و فرائض خدا تجاوز كنند .
2 - سدى گويد : بلادى كه در حرم واقع شدهاند ، شعائر خداوند هستند و آنها را نبايد حلال شمرد .
3 - ابن جريج و ابن عباس گويند : مقصود مناسك حج است . يعنى مناسك حج را تضييع مكنيد .
4 - از ابن عباس روايت شده است كه : مشركين ، حج مىكردند و حيوانات را بقربانگاه سوق مىدادند و احترام شاعر را حفظ مىكردند و شتران را نحر مىكردند