فصل پانزدهم وحى
ابن بابويه مسئلهء مخلوق نبودن قرآن را در ضمن توضيحى بر يك روايت آورده است كه بنابر آن چون خوارج حضرت على ( ع ) را از آن سرزنش كردند كه ابو موسى اشعرى را حكم در دين قرار داده است ، گفت : « به خداى سوگند كه من نه يك آفريده بلكه قرآن را حكم قرار دادم » « 1 » . ابن بابويه توضيح مىدهد كه قرآن كلام خدا و وحى خدا خوانده شده ، ولى تنها از آن جهت گفته نشده كه مخلوق است كه « مخلوق » ممكن است به معناى ساخته و پرداخته و بربافته ( مكذوب ) نيز باشد . سپس نمونههايى از اين شكل معنى از قرآن مىآورد و در پايان چنين نتيجه مىگيرد :
« بنابراين هر كس مدّعى آن باشد كه قرآن مخلوق يعنى برساخته است ، كافر است . و هر كس بگويد كه مخلوق نيست ، يعنى برساخته نيست ، به حقّ و درست سخن گفته است . و هر كس كه بگويد قرآن مخلوق نيست ، يعنى به وجود در زمان ( محدث ) نيست ، و فرو فرستاده شده و محفوظ نگاه داشته شده نيست ، بر خطا رفته و از حقّ و صواب دور شده است » « 2 » .
در اينجا ابن بابويه سازشى ميان روايت منسوب به حضرت على ( ع ) و روايات منسوب به امامان ديگر ايجاد مىكند كه بنابراين روايات امامان از آن ابا داشتند كه قرآن
هامش
( 1 ) - التوحيد ، ص 225 .
( 2 ) - همان جا .