منتظر آن بودند كه فقها به ايشان حملهور شوند . شورش بزرگى از آن برخاست « 1 » » .
ابن الاكفانى قاضى القضات بغداد « 2 » ، و اسفرايينى يكى از قضات شافعيّه بود « 3 » .
حادثهء ديگرى كه نوزده روز پس از آن گزارش شده ، ممكن است در آغازهاى خود سبب اصلى نخستين حملهء به شيخ مفيد بوده باشد . ابن الجوزى در دنبالهء سخن خود نوشته است :
« چنان اتّفاق افتاد كه وى متنى از قرآن را كه گفته مىشد مصحف ابن مسعود است و با متنهاى ديگر متفاوت بود ، انتشار داد . به همين جهت اشراف و قضات و فقيهان روز 29 رجب اجتماع كردند و اين متن به نظر ايشان رسيد .
ابو حامد اسفرايينى و فقها به سوزاندن آن فتوى دادند ، و اين كار در حضور ايشان صورت پذيرفت « 4 » » .
ابن الجوزى معلوم نكرده است كه مقصود از « وى » كه در آغاز نوشتهء او آمده چه كس بود كه متن آن مصحف را منتشر كرده است . به گفتهء ابن كثير ، اين شخص شيعه بوده است « 5 » . به هر صورت ، ناشر شخص مفيد نبوده ، چه پس از اين خواهيم ديد كه به نظر وى ملحقات ادّعايى به متن مصحفى كه آن را به ابن مسعود نسبت مىدادند ، مبتنى بر روايات منسوب به يك فرد و بنابراين بىاعتبار است « 6 » .
ولى سوزاندن متن شيعى نتايج خود را به بار آورد . ابن الجوزى گفته است :
هامش
( 1 ) - همان منبع ، ص 237 .
( 2 ) - همان منبع ، ص 273 ؛ خطيب بغدادى ، دهم ، 42 - 141 .
( 3 ) - ابن خلكان ، اول ، 55 - 53 ؛ بوسه ، ص 427 .
( 4 ) - ابن الجوزى ، هفتم ، 237 .
( 5 ) - ابن كثير ، يازدهم ، 339 ، به نقل از ابن الجوزى .
( 6 ) - مفيد ، « المسائل العكبرية » ، نسخهء خطى نجف : مكتبة آية اللّه الحكيم العامة ، شمارهء 1087 ، ص 49 .