در اين جهان دريافت كند ، چه پاداش كامل مؤمن مقتضى خلود در بهشت است « 1 » .
چون مفيد مىگويد كه هر فعل طاعت شايستهء ثواب و پاداش ابدى ، بايد براى آنچه وى به نام طاعت مىخواند حدودى معيّن كند . وى همهء كفار را از امكان انجام دادن اعمالى كه سبب استحقاق در آمدن به بهشت مىشود ، خارج مىكند . گفتهء وى چنين است :
« گفتار در كفّار : آيا در ايشان كسى هست كه خدا را بشناسد و بتواند از او اطاعت كند . من مىگويم كه هيچ كافر به خداى عزّ و جل نيست كه او را بشناسد ، و هيچ منكر نعمت او نيست كه اطاعت او كند .
اين مذهب جمهور اماميّه و بيشتر مرجئه است . بنو نوبخت در اين باب مخالفند و چنان گمان دارند كه بسيارى از كافران به خداى عزّ و جل عارف به او هستند و در بسيارى از كارهاى خود فرمان او مىبرند ، و در مقابل آن در دنيا به پاداش و ثواب خود مىرسند . معتزله در پارهاى از اين گفتار با ايشان موافقند ، مرجئه در پارهاى ديگر » « 2 » .
هامش
( 1 ) - المفيد ، اوائل ، ص 57 : « دربارهء وعيد همان چيز را مىگويم كه بيشتر ذكر آن دربارهء اجماع اماميه گذشت . و سپس مىگويم كه هر كس براى خدا عملى كند و به او تقرب جويد ، در برابر آن به نعمت دائمى در بهشتهاى جاودانى خواهد رسيد .
« نوبختيان رحمهم اللّه بر آنند كه بسيارى از فرمانبران خدا سبحانه و تعالى در اين جهان به پاداش خود مىرسند و در سراى ديگر نصيبى ندارند . مرجئه و جماعتى از اماميه در اين قول با من شريكند » .
همان كتاب ، ص 92 . « خدا بعضى از مردمان را به طاعاتى كه كردهاند ، قسمتى از پاداشى را كه مستحق آنند در همين جهان مىدهد . ولى نمىتواند همهء پاداش ايشان را در اين جهان عطا كند ، چه لازم است كه جزاى مطيعان جاودانه دوام كند . و نيز ممكن است بعضى از بندگان را به سبب معصيتهايى كه كردهاند ، با قسمتى يا تمام كيفرى كه شايستهاند در همين جهان مجازات كند ، چه هر معصيتى مستحق عذاب ابدى نيست » .
( 2 ) - همان كتاب ، ص 58 . وى همين عقيده را در الفصول ، ص 39 ، ابراز داشته است : -