خود را بدان مىخواندند ، بر آن بودند كه مرتكب گناه كبيرهاى كه بدون توبه بميرد ، سخت در معرض حساب قرار مىگيرد . مفيد مىگويد :
« گفتار در شفاعت .
اماميّه بر آن متّفقند كه رسول اللّه ( ص ) در روز بازپسين از گروهى از مرتكبان كبائر امّت خود شفاعت مىكند ؛ و امير المؤمنين ( ع ) شفيع گناهكاران شيعهء خود مىشود ؛ و امامان آل محمد ( ص ) نيز به همين گونه شفاعت مىكنند ، و خدا به شفاعت ايشان بسيارى از گناهكاران را مىبخشد .
در شفاعت پيامبر ( ص ) مرجئه ، جز ابن شبيب ، و گروهى از اصحاب حديث با اماميّه موافقت دارند . معتزله بر ضدّ ايشان اجماع كردهاند . به اعتقاد ايشان شفاعت رسول اللّه ( ص ) مخصوص مطيعان است نه عاصيان ، و اينكه آن حضرت از هيچ آفريدهاى كه مستحقّ عذاب باشد شفاعت نمىكند « 1 » .
در فقرهء ديگرى مربوط به شفاعت ، مفيد حتّى از اين هم دور تر رفته . و به پيروى از احاديث شيعه گفته است كه نيكان از اماميّه نيز مىتوانند براى برادران دينى خود شفاعت كنند . از مقايسهء با فقرهاى كه در بالا نقل شد ، معلوم مىشود كه كسانى كه از شفاعت على ( ع ) بهرهمند مىشوند مرتكبان گناهان كبيره هستند . وى چنين مىگويد :
« گفتار در شفاعت :
من مىگويم كه رسول اللّه ( ص ) در روز قيامت از گناهكاران امّت خود شفاعت مىكنند ، مخصوصا از گناهكاران شيعه ، و خدا شفاعت او را مىپذيرد . و امير المؤمنين ( ع ) از نافرمانان شيعهء خود شفاعت مىكند و خدا شفاعت او را مىپذيرد . و امامان نيز به همين گونه از شيعهء خود شفاعت مىكنند و خدا شفاعت ايشان را مىپذيرد . و مؤمن نيكو كار بىگناه به شفاعت برادر مؤمن
هامش
( 1 ) - همان كتاب ، ص 15 - 14 . ابن شبيب قدرى بود . با اينكه قدريان ، بنا بر تعريفى كه از ايمان كردهاند در جزو مرجئه به شمار مىروند ، در مسئلهء عدل به معتزله نزديكتر بودند . براى كسب اطلاع دربارهء ابن شبيب رجوع كنيد به ابن المرتضى ، طبقات ، ص 71 .