پرسش هفتم
« نظر وى دربارهء مجبّران موجود در ميان اماميّه چيست كه به جبر اعتقاد دارند و مىگويند كه خدا خواستار معصيت و كفر است ، و رؤيت خدا را روا مىدانند ؟ آيا اين اعتقاد ايشان به كفر مىانجامد ؟ صدقه دادن به كودكان ايشان جايز است يا جايز نيست ؟
جواب : مجبّره كافرند . آنان خدا را نمىشناسند . و آن كس كه خدا را نشناسد از ايمان خارج است و به اهل كفر و ظلم تعلّق دارد . اعمالى كه براى تقرّب به خدا انجام مىدهند سودى بر ايشان ندارد ، و شناختن پيامبران و امامان براى ايشان امكانپذير نيست . هر يك از ايشان كه به اهل حق تعلّق داشته باشد ، از آن جهت چنين مىكند كه از هوس كور و نافرمانى بيرون آمده است ، نه از معرفت و دريافت حقيقت . دادن صدقه به چنين كسانى جايز نيست . هر كس صدقه را به آنان بدهد در جاى نادرست مصرف كرده و بايد بار ديگر آن را قضا كند و به كسى كه شايستگى دارد بدهد ، يعنى به يكى از اهل معرفت و ولايت » « 1 » .
بنابراين ، ايمان و عضويّت در امّت اسلامى مقتضى معتقد بودن به عدم جسمانيّت خداى تعالى و عدالت او به معنى معتزلى آن است . حتّى كسانى كه به فرقهء اماميّه تعلّق دارند و منتظر ظهور امام دوازدهم هستند ، از آن معاف نيستند كه اگر منكر اين امر شوند بر چسب كفر به آنان زده شود .
( 2 ) مقلّدان
مفيد ، در ادامهء بحث خود با حريف معتزلى ، توضيح مىدهد كه چرا بعضى از افراد فرقهء اماميّه قابل اعتماد نيستند . گفتهء وى چنين است :
هامش
( 1 ) - « السرويّة » ، ص 55 .