شيخ مفيد به دنبالهء آن دربارهء پرسش چهارم چنين نوشته است :
« ( 4 ) ولى در روايتى آمده است كه امامان ما دستور دادهاند كه آنچه در ميان دو پارهء جلد قرآن است بايد خوانده شود ، و نگوييم كه چيزى از آن كاسته يا بر آن افزوده شده است ، تا آن زمان كه قائم آل محمد عليه السّلام ظهور كند و قرآن را بدان صورت كه وحى شده و حضرت امير المؤمنين ( ع ) آن را تدوين كرده بود بخواند . امامان تنها اين را بر ما ممنوع كردند كه بگوييم در آنها كلماتى زيادتر از آنچه در قرآن آمده به قرآن نسبت داده شده ، چه اينها خبرهاى متواتر نيست بلكه اخبار آحاد است ، و راوى واحد ممكن است در آنچه روايت مىكند دچار اشتباه و خطا شود . . . [ متن در اينجا افتادگى دارد ] .
بنابراين اگر كسى بگويد « چگونه ممكن است اين مطلب صحيح باشد [ قرائت يصحّ بجاى يصبح ] كه آنچه بين الدّفّتين قرآن است بدون اضافه و نقصان كلام خدا است ، با آنكه شما مىگوييد كه ائمّه در قرآن آيه را به اين صورت خواندهاند كه « شما بهترين ائمّهاى بوديد كه از نوع بشر برآورده شديد » يا « شما را ائمّهء
هامش
سؤال شما از اينكه چرا مصحفهاى ابى و ابن مسعود منتشر شد و مصحف امير المؤمنين ( ع ) انتشار نيافت ، دلايل از اين قرار است : اهميت نفوذ امير المؤمنين در مقابل فرمانروايان زمان و كم اهميتى ابى و ابن مسعود ، آزارى كه براى خود از جانب امير المؤمنين در مقايسهء با ترس از هر كس ديگر پيشبينى مىكردند ، و نيز بدان سبب كه امير المؤمنين يكى از رقيبان فرمانروايان بود در صورتى كه ابى و ابن مسعود در ميان پيروان و رعاياى ايشان بودند . بنابراين هيچ باكى نبود كه انتشار متنهاى ايشان در مردم تأثيرى كند ، بر خلاف آنكه اگر متن امير المؤمنين انتشار مىيافت وضع صورت ديگر پيدا مىكرد . بنابراين دو حالت با يكديگر تفاوت دارد » .
دربارهء متنهاى ابى و ابن مسعود رجوع كنيد به ابن النديم ، ص 27 - 26 ؛ ف . بول( F . Buhl )، مقالهء « القرآن » در دايرة المعارف خلاصهشدهء اسلام ، ص 79 - 278 .