اسماعيل ، موسى ، شعيب ، هود ، صالح ، و عيسى و ديگران ، پيامبر ( نبى ) نيز خوانده شدهاند . مفيد نيز به اين مطلب اشاره كرده و گفته است :
« اماميّه بر آنند كه هر رسول نبى نيز هست ، ولى هر نبى رسول نيست .
بعضى از انبيا نگاهبانان شريعتهاى رسولان و جانشينان ايشان در رسالت بودند . در حقيقت تنها شرع مانع آنست كه امامان خود را پيامبر بناميم ، ولى عقل چنين معنى ايجاد نمىكند ، زيرا كه آنان به آن معنى كه انبيا عليهم السلام به آن رسيده بودهاند و اصل شدهاند . و اماميّه بر اين نكته اتّفاق دارند كه انگيخته شدن رسولى تازه براى آنكه شريعت پيش از خود را تجديد كند ولى شريعت تازه نياورد و نبوّت پيش از خود را تأكيد كند جايز است ، هر چند قانون تازهاى نياورد . و اجتماع معتزله بر خلاف اين دو گفته است ، ولى در صحت اين اقوال گروهى از مرجئه و همهء اصحاب حديث با اماميّه سخن يكى دارند » « 1 » .
مفيد به تمايز ميان عنوانها مبتنى بر قرآن معتقد بود ، ولى به تفاوت در وظيفه اعتقاد نداشت . بدين معنى كه مىگفت چنان نيست كه رسول شريعتى بياورد و نبى محافظ آن باشد « 2 » . با انكار هر تمايز در وظيفه وى توانست امامان را با انبيايى كه نامهاى ايشان در قرآن
هامش
( 1 ) - اوائل ، ص 12 . در روايت اماميه ميان رسول و نبى و امام از لحاظ وحى و الهامى كه از جانب خدا به ايشان مىرسد تمايز وجود دارد . رسول ، علاوه بر آنچه در رؤيا مىبيند در بيدارى با فرشتگان ديدار مىكند و با آنان سخن مىگويد . نبى رؤيا مىبيند و سخن مىشنود ولى فرشتگان را نمىبيند ؛ امام تنها سخن را مىشنود . رجوع كنيد به كلينى ، اول ، 87 - 186 .
( 2 ) - اين تمايز در فارابى ، « من الاسئلة اللامعة و الاجوبة الجامعة » ، در كتاب الملة و نصوص اخرى ، ويرايش محسن مهدى ( بيروت : دار المشرق ، 1967 ) ص 97 ، مشاهده مىشود .Al - Farabi , « Min al - as'ila l - lami'a wal - ajwba l - jami , a , » in Al - Farahi's Book of Religion and Related Texts , ed . M . Mahdi .