فصل چهارم نبوّت
به گفتهء شيخ مفيد ، ضرورت نيازمندى به پيامبر قطعى است ، زيرا كه انسان براى شناختن خدا و اصول نخستين اخلاقى به وحى نياز دارد « 1 » . به گفتهء عبد الجبّار ، خدا پس از آنكه تصميم گرفت تا تكليف بر عهدهء انسان قرار دهد ، بنا بر عدالت واجب است پيامبرى مبعوث كند و قانونى به او وحى كند « 2 » . هدف اين فصل بحث دربارهء پيغمبرى و اعتبارنامهء پيامبرى يعنى معجزه ، و مخصوصا گفتگو دربارهء معجزهء حضرت محمّد ( ص ) يعنى قرآن و مزاياى اختصاصى او و بالخاصّه عصمت است .
پيامبر
در قرآن آمده است كه براى هر قوم ( امّت ) فرستادهاى ( رسول ) فرستاده شده است « 3 » . ولى افرادى كه به آنان عنوان رسول داده شده ( محمّد ( ص ) ، نوح ، لوط ،
هامش
( 1 ) - اوائل ، ص 13 - 11 ؛ پيش از اين ، ص 83 .
( 2 ) - شرح ، ص 562 ؛ پيش از اين ، ص 83 .
( 3 ) - قرآن ، يونس ، 47 ؛ نحل ، 36 . نيز رجوع كنيد به ونسينك ، « رسول » ، دايرة المعارف خلاصهشدهء اسلام ، ويرايش ه . گيب و ج . كرامرز ( ليدن : بريل ، 1961 ) ، ص 469 .J . Wensinck , « Rasul » , Shorter Encyclopaedia of Islam , ed . H . Gibb and J . Kramers .