سزاوار نيست مؤمن خود را خوار و ذليل كند . از امام سؤال شد : چگونه خود را خوار و ذليل مىكند ؟ امام [ عليه السّلام ] در جواب فرمودند : به كارى مىپردازد كه توانايى انجام آن را ندارد .
محدودهء مجاز مواجهه و رابطهء شخصى با حكومت
در روايات كافى دربارهء روابط ميان فرد و قدرت سياسى حاكم ، كه از همان گروه كوچك راويان قمى و بخصوص اشعرى نقل شده است ، ائمّه [ عليهم السّلام ] و بخصوص امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] در قبال چنين رابطههايى سياست روشنى اتخاذ كردهاند . روايات دربارهء اين موضوع بهطور پراكنده در سرتاسر فروع كافى يافت مىشوند .
در بابى داراى 6 روايت در كتاب « الزكاة » ( ج 3 ، ص 543 - 544 ) به مؤمنان گفته شده است : پرداخت ماليات زمين به قدرت سياسى حاكم ( سلطان ) ، ضرورت پرداخت زكات آن زمين را از ميان برمىدارد . از اين روايات ، على بن ابراهيم يك روايت از نوفلى ( ص 544 ، ح 6 ) نقل كرده و يك روايت از محمّد بن اسماعيل نيشابورى و عدهء رازى مرتبط با سهل بن زياد نقل شده كه حاكى از اين است كه مضمون اصلى اين روايات ، در مراكز گوناگون امامى ، موجود بوده است . در سومين روايت از اين روايات ، از گروه رازى ، از امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] سؤال شده است : آيا كسى كه زمينى را خريده يا به ارث برده و خراج آن را به سلطان پرداخت كرده است ، باز هم واجب است عشر آن را بپردازد ؟ امام فرمودهاند : نه . ( ص 543 ، ح 3 ) در چهارمين روايت كه از محمّد بن عيسى نقل شده است ، از امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] دربارهء زكات و حكومت بنى اميّه سؤال شده است . امام [ عليه السّلام ] پاسخ دادهاند :