كه روايت دوم را ، هم عدهء رازى [ مرتبط با ] سهل و هم محمّد بن يحيى از طريق عبّاس بن معروف نقل كردهاند . ) در روايت ديگرى ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] اجازهء امام را براى انجام مبارزه لازم دانستهاند . ( ج 5 ، ص 34 ، ح 1 )
امر [ به معروف ] و نهى [ از منكر ]
33 روايت آخر كتاب « الجهاد » كافى ، به حكم « امر به معروف » و « نهى از منكر » پرداختهاند . از اين روايات ، على بن ابراهيم يك روايت از پدرش از نوفلى ( ج 5 ، ص 58 ، ح 10 ) و محمّد بن يحيى يك روايت از طريق محمّد بن سنان ( ج 5 ، ص 61 ، ح 5 ) نقل كردهاند . وجوب امر به معروف و نهى از منكر در آيهء 104 سورهء آل عمران آمده است :
بايد از ميان شما ، جمعى به نيكى و امر به معروف و نهى از منكر دعوت كنند ، و آنها همان رستگارانند .
روايات كافى دربارهء « امر به معروف » و « نهى از منكر » ، ضرورت به انجام رساندن اين فريضه را به مؤمنان گوشزد كرده ، اما تأكيد نمودهاند : اين فريضه حدودى دارد . براى مثال ، باب اول از ابواب مربوط به امر به معروف و نهى از منكر ، داراى 16 روايت است كه در آن ، هم پيامبر [ صلّى اللّه عليه و إله ] و هم ائمّه [ عليهم السّلام ] بر اهميت اين حكم تأكيد كردهاند . در اولين روايت ، امام پنجم [ عليه السّلام ] اين حكم را يك تكليف بزرگ دينى ( فريضة عظيمة ) دانستهاند . ( ج 5 ، ص 55 - 56 ، ح 1 ) در روايتى منقول از محمّد بن يحيى اشعرى ، امام پنجم و امام ششم [ عليهما السّلام ] فرمودهاند :
واى بر قومى كه خدا را به وسيلهء امر به معروف و نهى از منكر ، عبادت نمىكنند ! ( ج 5 ، ص 56 ، ح 4 )