براى مثال ، چهارمين روايت كه از على بن محمّد بن عبد اللّه برقى قمى از طريق على بن ابى حمزه ثمالى نقل شده ، دربردارندهء جملهاى از امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] دربارهء يكى از دوستان على بن ابى حمزه است كه به عنوان كاتب براى بنى اميّه كار كرده و مزد خوبى براى كارش گرفته بود . امام [ عليه السّلام ] فرمودند :
اگر بنى اميّه افرادى را پيدا نكرده بودند تا براى آنها كتابت كنند و براى آنها خراج جمع نمايند و در راه آنها بجنگند و در نماز جماعتشان حاضر شوند ، نمىتوانستند حق ما را سلب كنند .
امام [ عليه السّلام ] به آن شخص دستور دادند : پولى را كه در مقابل خدمتش به او دادهاند به كسانى كه مىتواند سهمشان را از آن پول معيّن كند ، مسترد نمايد و بقيهء آن را ماليات [ صدقه ] بدهد . سپس امام [ عليه السّلام ] فرمودند : « من بهشت را براى تو ضمانت مىكنم . » ( ص 106 ، ح 4 ) 54
در پانزدهمين و آخرين روايت ، كه از على بن ابراهيم نقل شده ، مؤمنى از امام [ عليه السّلام ] سؤال كرد : آيا راهى براى اجتناب از منصب حكومتى وجود دارد ؟
امام [ عليه السّلام ] پاسخ دادند : بسيارى به دنبال خلاصى از منصب بودهاند ، ولى خلاص شدن سخت و دشوار است . آن شخص سپس نظر امام [ عليه السّلام ] را جويا شد . امام [ عليه السّلام ] پاسخ دادند :
من مىگويم از خدا بترس و دشمن او مباش . ( ص 109 ، ح 15 )
باب بعدى با عنوان « شرط كسى كه به او اجازه داده شده است براى آنها كار كند » ، داراى 7 روايت است . 3 روايت از محمّد بن يحيى ، 2 روايت از على بن ابراهيم از پدرش ، و يك روايت از احمد بن ادريس اشعرى نقل شده است . در اين روايات نيز ائمّه [ عليهم السّلام ] از وارد شدن در حكومت برحذر داشتهاند . در اولين روايت از اين روايات ، امام موسى [ كاظم عليه السّلام ] از زياد بن ابى سلمه دربارهء علت كار كردنش براى
دوره شكل گيرى تشيع دوازده امامى (فارسى) — صفحة 418
مساهمون: آندرو جي . نيومن
ص٤١٨