اما در عين حال ، ائمّه [ عليهم السّلام ] شيوههاى كمتر آشكار پيروى از حكم آيهء 104 سورهء آل عمران را نيز ستوده و براى وجوب اجراى آن ، برخى حدود واقعبينانه وضع كردهاند . از اينرو ، براى مثال ، در روايتى كه باز از على بن ابراهيم نقل شده است ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] فرمودهاند :
در فضيلت مؤمن ، همين بس كه وقتى منكرى ديد ، خداوند بداند كه او در قلبش آن را منكر و زشت مىشمارد . ( ج 5 ، ص 60 ، ح 1 )
على [ بن ابراهيم ] همچنين روايتى نقل كرده است كه در آن ، امام صادق [ عليه السّلام ] فرمودهاند :
هركسى در مقابل سلطان جائرى بايستد و در اثر آن ، دچار بلا و گرفتارى شود ، اجر و پاداشى نخواهد داشت و خداوند به او صبر و بردبارى نخواهد داد . ( ص 60 - 61 ، ح 3 ) 49
قمىهاى مرتبط با برقى نقل كردهاند كه امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] ، با اشاره به آيهء 6 سورهء تحريم ، 50 در پاسخ به شخصى كه دربارهء اعمال اين حكم دربارهء اعضاى خانواده سؤال كرده بود ، فرمودند : كافى است محدوديتهايى را كه بر خودش تكليف كرده است ، بر خانوادهاش تكليف كند . ( ص 62 ، ح 1 )
در آخرين باب ، تحت عنوان « ناپسندى پرداختن به كارى كه انسان توانايى انجام آن را ندارد » ، كه داراى 6 روايت است ( ص 63 - 64 ) ، ائمّه [ عليهم السّلام ] عليه انجام كارى كه نمىتوان آن را ادامه داد ، هشدار دادهاند . از اين روايات ، محمّد بن يحيى يك روايت از احمد بن محمّد بن عيسى از طريق داود رقّى ( ص 63 ، ح 4 ) ، و عدهء قمى مرتبط با احمد بن محمّد برقى يك روايت از محمّد بن خالد برقى از محمّد بن سنان از مفضّل بن عمر ( ص 64 ، ح 5 ) نقل كردهاند . در روايت اول از اين دو ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] فرمودهاند :
دوره شكل گيرى تشيع دوازده امامى (فارسى) — صفحة 414
مساهمون: آندرو جي . نيومن
ص٤١٤