نجاشى و ابن غضائرى او را « ضعيف » دانستهاند ، اما تعدادى از اشعرىها احاديثى را از او روايت كردهاند . ( ص 70 ، ح 11 )
على بن ابراهيم سه حديث از پدرش روايت كرده است كه دو فقره از آنها از طريق نوفلى روايت شده است ( ص 69 ، ح 1 ، ص 71 ، ح 12 ) ، روايت ديگرى را از احمد بن محمّد برقى از نوفلى ( ص 52 ، ح 7 ) ، روايت ديگرى را از طريق عبد اللّه بن سنان ، كه از ثقات است ( ص 60 ، ح 5 ) ، و روايت ديگرى را از پدرش از طريق معلّى نقل كرده است . ( ص 67 ، ح 9 )
حسين بن محمّد 3 روايت از طريق محمّد بن جمهور عمّى ، كه نجاشى او را « ضعيف و فاسد » دانسته و ابن غضائرى او را به « غلوّ » متهم كرده ، روايت نموده است كه از اين سه روايت ، برقى 2 روايت را نقل كرده است ( ص 54 ، ح 2 - 4 ؛ برقى ، ص 208 ، ح 71 ، 72 ) و روايت ديگر نيز در محاسن از طريق ابان بن عثمان نقل شده است . ( ص 56 ، ح 7 ؛ برقى ، ص 211 ، ح 79 ) ساير روايات از طريق على بن ابى حمزه ثمالى و جميل بن درّاج ( ص 31 ، ح 6 و 8 ؛ ص 34 ، ح 3 ) و هشام بن حكم ( ص 69 ، ح 5 ) روايت شدهاند . عدهاى كه احمد بن محمّد برقى از آنها نقل مىكند ، حديثى را از طريق مفضّل بن عمر ( ص 52 ، ح 11 ) ، كه در منابع اخير بسيار غيرموثّق دانسته شده ، روايت كردهاند .
احاديث موجود در 24 باب اين كتاب ، ائمّه [ عليهم السّلام ] را به عنوان آمران به طلب علم توصيف مىكنند و به وضوح بيان مىدارند كه فقط ائمّه [ عليهم السّلام ] داراى علم هستند . در باب اول ، ائمّه [ عليهم السّلام ] ماهيت وجوبى طلب علم را تحسين مىكنند . ( ص 30 - 31 ) 24 باب دوم نيز 9 حديث دربر دارد و فضيلت علم و كسانى را كه داراى علم هستند ( علما ) ، يعنى خود ائمّه [ عليهم السّلام ] ، بيان مىكند . ( ص 32 - 33 ) اين مطلب ، كه علم مورد بحث تنها در احاديث ائمّه [ عليهم السّلام ] وجود دارد ، فقط در بابهاى بعدى
دوره شكل گيرى تشيع دوازده امامى (فارسى) — صفحة 286
مساهمون: آندرو جي . نيومن
ص٢٨٦