در روايتى كه از يعقوب بن يزيد نقل شده است ، امام باقر [ عليه السّلام ] با نقل آيهء 51 سورهء نساء 76 اشاره مىكنند كه « ائمّهء ضلال و كسانى كه مردم را به آتش [ جهنّم ] دعوت مىكنند ، همان كسانى هستند كه به " جبت " و " طاغوت " ايمان آوردهاند و رهبران صالح را نكوهش نمودهاند . » ( ص 34 ، ح 3 )
در روايتى كه احمد بن محمّد از طريق معلّى بن خنيس نقل كرده ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] ، « ضلال » را با اشاره به آيهء 50 سورهء قصص 77 به عنوان كسانى كه ايمانشان مبتنى بر هدايت ائمّهء هدى نيست ، تعريف مىكنند . ( ص 13 ، ح 1 )
همچنين در روايتى كه از يعقوب بن يزيد از طريق جابر بن يزيد نقل شده ، امام پنجم [ عليه السّلام ] « ضلال » را برحسب عدم اتّكا به هدايت الهى ، تعريف مىنمايند .
( ص 13 - 14 ، ح 1 )
در روايت ديگرى ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] آيهء 123 سورهء طه 78 را نقل كرده ، آن را به گونهاى تعميم مىدهند كه شامل ائمّه [ عليهم السّلام ] و تابعان اوامرشان مىشود .
( ص 14 ، ح 2 )
خلاصه و نتيجه
روايات بصائر تصوير روشنى از ائمّه [ عليهم السّلام ] به عنوان صاحبان علم و توانايىهاى فوقالعاده - اگر نگوييم معجزهآسا - ارائه مىدهند و حاكى از اين است كه چنين تصويرى در اواخر قرن سوم ق / نهم م در قم ، مورد تأييد تعدادى از راويان برجسته ، از جمله تعدادى از اشعرىها و ساير راويان ساكن قم « 1 » بود . وجود اين راويان برجسته در اسناد بصائر ، حاكى از آن است كه هردو گروه - به ويژه اشعرىها ، متناسب با مرجعيت سياسى ، اجتماعى و اقتصادىشان در قم - طى اين
هامش
( 1 ) .Qum - based .