محمّد بن حسين روايتى نقل كرده كه در آن امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] مىفرمايند :
قرآن از دو نوع امام ياد مىكند : قسم اول ، كه در آيهء 73 سورهء انبياء 72 دربارهء آن سخن به ميان آمده ، كسانى هستند كه امر خداوند را بر امر مردم مقدّم مىدارند و حكم او را بر حكم خود [ نيز ] مقدّم مىدارند .
قسم دوم كه در آيهء 41 سورهء قصص 73 از آن سخن به ميان آمده ، كسانى هستند كه امر خود و حكم خود را بر حكم خداوند مقدّم مىدارند و به جاى تكيه بر آنچه در قرآن آمده است ، بر اهواى خود تكيه دارند .
( ص 32 ، ح 2 )
در روايتى كه از احمد بن محمّد از طريق جابر نقل شده است ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] مىفرمايند :
وقتى آيهء 71 سورهء اسراء 74 نازل شد ، [ حضرت ] محمّد [ صلّى اللّه عليه و إله ] در توضيح آن فرمودند : ايشان پيامبر خدا براى تمام مردم هستند ، اما پس از ايشان ، « از خاندان خودشان » رهبرانى مىآيند كه مردم به آنها ستم كرده ، آنها را تكذيب مىكنند و ائمّهء كفر و ضلال به ايشان و پيروانشان ظلم مىكنند . ( ص 33 ، ح 1 )
در روايت ديگرى كه از احمد بن محمّد نقل شده ، امام موسى [ كاظم عليه السّلام ] با نقل آيهء 33 سورهء اعراف 75 [ كه به حلال شدن و حرام شدن ظاهر و باطن برخى امور اشاره دارد ] مىفرمايد :
هرآنچه خداوند در قرآن حرام كرده [ حرام ] ظاهر است و مقصود از باطن آن « ائمّهء جور » است و همهء آنچه خداوند در قرآن حلال كرده [ حلال ] ظاهر است و مقصود از باطن آن « ائمّهء حق » است . ( ص 33 - 34 ، ح 2 )
دوره شكل گيرى تشيع دوازده امامى (فارسى) — صفحة 248
مساهمون: آندرو جي . نيومن
ص٢٤٨