يزيد نقل مىكند . دو حديث از اين سه حديث ، از محمّد بن جمهور عمّى نقل شده كه نجاشى او را ضعيف و فاسد دانسته و ابن غضائرى نسبت « غلوّ » به او داده است . 43
باب بعدى مشتمل بر 23 حديث ، تمسّك به قياس و رأى را نكوهيده و بيان كرده است كه عقل داراى محدوديتهاى خاص خود است . ( ص 209 - 215 ) 44 از اين روايات ، هريك روايات از طريق فضيل ، محمّد بن سنان و ابان بن عثمان نقل شده است . بابى مشتمل بر 20 روايت ، كه 3 روايت آن از يعقوب ، ابو حمزه ثمالى و نوفلى نقل شده است ، رعايت احتياط در دين و تمسّك به سنّت را مورد تمجيد قرار مىدهد . ( ص 220 - 224 ) در روايتى كه از طريق ابان نقل شده ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] نقل مىكنند كه پدر [ گرامى ] شان فرمودهاند :
فقيه نسبت به دنيا زاهد ، همواره در پى آخرت و متمسّك به سنّت پيامبر [ صلّى اللّه عليه و إله ] است . ( ص 223 ، ح 139 )
دو فصل ، كه يكى مشتمل بر 4 روايت ( ص 225 - 226 ) و ديگرى مشتمل بر 16 روايت ( ص 226 - 229 ) است - به ترتيب - بر اهميت طلب علم تأكيد مىكنند . يكى از آن 4 روايت ، از يعقوب و ديگرى از طريق نوفلى نقل شده ، درحالىكه از 16 روايت ، 3 روايت از طريق جابر ، يكى از طريق مفضّل بن عمر و ديگرى از طريق على بن ابى حمزه نقل شده است . در يكى از 3 روايت موجود در بابى ديگر ( ص 233 ) ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] نقل مىكنند كه امام على [ عليه السّلام ] انسان عالم را ستوده است ( ص 233 ، ح 185 ) و در باب ديگرى مشتمل بر 12 روايت ( ص 234 - 236 ) ، كه از يعقوب و از طريق هريك از فضيل و ابو حمزه يك روايت و از طريق ابان 2 روايت نقل شده است ، ائمّه [ عليهم السّلام ] مىفرمايند : « هيچگاه زمين بدون عالم نمىماند . » در بابى مشتمل بر 4 روايت دربارهء علم ( ص 243 ) ، دو روايت وجود دارد كه از محمّد از طريق فضيل نقل شده است . در روايت اول ، امام [ عليه السّلام ] دربارهء دو نوع علم صحبت
دوره شكل گيرى تشيع دوازده امامى (فارسى) — صفحة 199
مساهمون: آندرو جي . نيومن
ص١٩٩