هشتمين و آخرين روايت آن از طريق محمّد بن خالد از راوى بصرى ثقه ، فضيل بن يسّار ، 39 نقل شده ، ائمّه [ عليهم السّلام ] كسانى را كه بدون معرفت امامشان از دنيا مىروند ، نكوهش مىكنند . ( ص 153 - 156 ) بابى مشتمل بر سه روايت ، فضايل مؤمنان را ، كه برچسب « رافضى » به آنها زده مىشود ، ستوده است . ( ص 157 - 158 ) در يكى از آنها ، كه از يعقوب بن يزيد نقل شده ، از امام [ عليه السّلام ] دربارهء صحابى كه رافضى بود ، سؤال شد و ايشان درحالىكه به خودشان اشاره مىكردند ، فرمودند :
من رافضى هستم و او از من است . ( ص 157 ، ح 91 )
در يكى از سه روايتى كه دربارهء ويژگىهاى خاص مؤمنان است ( 158 - 159 ) ، در پاسخ يك سؤالكننده گفته شده : ورود مؤمنان به بهشت تضمين شده است . ( ص 158 ، ح 94 ) در بابى مشتمل بر هفت روايت ، ائمّه [ عليهم السّلام ] آياتى همانند
الَّذِينَ يَعْلَمُونَ
و
أُولُوا الْأَلْبابِ
( آيهء 9 سورهء زمر ) را [ به ترتيب ] ناظر به ائمّه [ عليهم السّلام ] و شيعيانشان مىدانند . ( ص 169 - 171 ) « 1 » دو روايت آخر از اين هفت روايت ، از طريق يعقوب بن يزيد نقل شدهاند . ( ص 171 ، ح 139 ، 140 ) در بابى مشتمل بر هشت روايت ، ائمّه [ عليهم السّلام ] مىفرمايند :
كسى كه با ايمان [ بر مذهب شيعه ] از دنيا برود مانند كسى است كه در ركاب پيامبر [ صلّى اللّه عليه و إله ] و خاندانش « 2 » شهيد شود . ( ص 172 - 174 )
در سه روايت ، بيان شده است كه :
روح مؤمن در غرفههاى بهشت ساكن مىشود ( ص 178 ) كه اولين روايت از اين سه روايت از محمّد بن خالد از طريق جميل نقل شده است ، درحالىكه روح دشمن مؤمن در حفرههاى جهنم به سر مىبرد .
هامش
( 1 ) . نشانى موجود در متن اصلى ص 167 - 169 است ، كه صحيح نيست . ( ن )
( 2 ) . در اين احاديث ، منتظران ظهور ( و نه مؤمنان بهطور مطلق ) به منزلهء شهيد در ركاب پيامبر و قائم آل محمّد عليه السّلام و مجاهد فى سبيل اللّه دانسته شدهاند . ( ن )