بتربيت گاوميش علاقه وافر داشتند از گوشت و شير آن تغذيه ميكردند گوشت گاو بذائقه ايشان خوش نبود تنها براى شير نگهدارى ميشد . محمد بن زكرياى رازى طبيب معروف گوشت گوسفند را سفارش ميكرد .
مسلمانان افريقيه بزراعت گياهان گرمسيرى چون ادويه و پنبه و نيشكر و توت دست زدند . كشت ادويه به جائى نرسيد اما پنبه و نيشكر و توت در آنجا و در بعضى نواحى اندلس رواج يافت .
در اندلس زراعت گندم و جو و ذرت و ميوه چون پرتقال و گلابى و به و انجير و انگور و انار معمول بود . در بعضى جاها موز نيز بدست ميآمد . كشت برنج و نيشكر و زيتون نيز رونق داشت . كتان و پنبه و درخت توت بوفور كشت ميشد . چون برك توت خوراك كرم ابريشم بود بكشت آن علاقه بسيار داشتند . امويان اندلس تقويمى خاص زراعت مرتب كردند كه تقويم قرطبى ناميده شد و طريقه و موسم كشت گياهان مختلف را شرح داده بود و ملل ديگر تقويم زراعتى را بتقليد ايشان فراهم كردند .
صناعت
صناعت نيز مورد توجه عباسيان بود و از منابع ثروت معدنى بهرههاى فراوان ميبردند . از معادن فارس و خراسان نقره و مس و سرب و آهن بيرون ميآوردند . بنزديك بيرون معادن آهن بود كه در نتيجه آن صنعت فلزكارى در آنجا رواجى گرفت . از تبريز مرمر و از شمال ايران نمك و گوگرد و از ديار كرج نفت و قير بدست ميآمد .
بصره بصابونسازى و شيشهگرى شهره بود . بدوران معتصم در بغداد و سامره و ديگر شهرها كارخانه صابون و شيشه پديد آمد . كاغذسازى نيز رواج گرفت و خليفه استادان فن را از مصر آورد كه از دوران قديم در كاغذسازى شهره بود . در بعضى شهرهاى فارس بكمك عباسيان كارخانهها براى بافتن پارچههاى گلدار پديد آمد .
مسلمانان در حريربافى و تهيه پارچههاى گلدار ابريشمى و فرشبافى يكه بودند . در هر