مصر از دوران فرعونان در فلزكارى بخصوص زرگرى و نقرهكارى شهره بود و نيز مصريان در كار دواسازى پيشرفتها كرده بودند . بدوران عباسى صنعت زورقسازى نيز رواجى گرفت كه از آن براى حمل و نقل بر رود نيل فايده ميبردند . كشتيهائى كه از راه اسكندريه و دمياط و تنيس و فرما مرد و سلاح براى پيكار روميان شرقى ميبرد در مصر ساخته ميشد .
اندلسيان به كار استخراج فلزات بخصوص طلا از معادن ساحلى رود تاجه و نقره از اطراف قرطبه و آهن از كوهستان طليطله و سرب از قرطبه و مس از نواحى شمال شهرتى داشتند .
بگفته مقرى در اندلس چند محل براى بريدن مرمر سفيد و شرابى و قرمز و ابلق بود .
قرطبه مركز مهم چرمسازى بود و نيز در اندلس كشتى و لوازم جنگ از سپر و نيزه و زين و لجام و زره ميساختند . روغنكشى و شرابسازى نيز رواجى داشت و در استخراج داروهاى مختلف از گياهان هنرها ميكردند و مردم اروپا بسيارى رموز اين صناعت را از ايشان آموختند . محمد بن على در غرناطه باغ گياهانى داشت كه ورود آن را براى پزشكان آزاد كرده بود تا درباره گياهان كمياب باغ مطالعه كنند . ابن بيطار گياه - شناس معروف كه بقرن هفتم هجرى ميزيست بكشت گياهان كمياب شام و آسياى صغير و مصر و فارس سرگرم بود آنگاه ملك كامل ايوبى ويرا تقرب داد و رئيس گياهشناسان شد و كتاب معروف خويشرا در گياهشناسى نوشت .
تجارت
رواج تجارت نيز مورد توجه خليفگان عباسى بود كه در راهها چاههاى آب و باراندازها ميساختند و در مرزها برجها بنياد ميكردند و براى نگهبانى سواحل از حملهء دزدان دريائى كشتيها ميگماشتند . كوشش ايشان در رونق تجارت مؤثر بود و كاروانهاى تجارت در سراسر كشور برفت و آمد بود و كشتيها سينهء دريا را ميشكافت .