همين طور به مخارج حروف ديگر « 1 » نيز نزديك نشود ؛ مانند فَرَغْتَ ( انشراح ، آيهء 7 ) ؛ ضِغْثاً ( ص ، آيهء 44 ) ، بَغْياً ( بقره ، آيهء 90 ) يَغْفِرُ ( آل عمران ، آيهء 129 ) ؛ أَغْنى ( اعراف ، آيهء 48 ) ؛ أَغْلالًا ( يس ، آيهء 8 ) و أَغْطَشَ ( نازعات ، آيهء 29 ) و مانند آن .
فاء
« 2 » چنان كه گفته شد مخرج آن دهان است ( يازدهمين مخرج ؛ يعنى سر دندانهاى پيشين بالا و داخل لب پايين ) . فاء حرفى مهموس ، داراى رخوت ، انفتاح ، استفال و تفشّى « 3 » است . اگر با ميم يا واو برخورد كند به دليل صفت « تأفف » فاء بايد آشكار شود ؛ مانند تَلْقَفُ ما « 4 » ( اعراف ، آيهء 117 ) و لا تَخَفْ وَ لا « 5 » ( عنكبوت ، آيهء 33 ) و غير آن . اگر فاء تكرار شود - در يك كلمه باشد يا دو كلمه - اظهار آن واجب است ، مانند يُخَفَّفُ ( بقره ، آيهء 86 ) ، وَ لْيَسْتَعْفِفِ ( نور ، آيهء 33 ) و تَعْرِفُ فِي ( حج ، آيهء 72 ) ( طبق قرائت كسانى كه آيهء اخير را به اظهار خواندهاند ) . اگر بعد از آن الف بيايد ، بايد فاء رقيق و نازك تلفظ شود . « 6 »