( بقره ، آيهء 198 ) ؛ خُضْتُمْ ( توبه ، آيهء 69 ) ، وَ اخْفِضْ جَناحَكَ ( حجر ، آيهء 88 ) ؛ وَ قَيَّضْنا ( فصّلت ، آيهء 25 ) ؛ فَرَضْنا ( احزاب ، آيهء 50 ) ؛ خُضْرٍ ( يوسف ، آيهء 43 ) ، نَضْرَةً ( انسان ، آيهء 11 ) و فِي تَضْلِيلٍ ( فيل ، آيهء 2 ) و . . . . اگر ضاد تكرار شود و يا بعد از آن ظاء بيايد ، بيان و تلفظ هر كدام از آنها از مخرج خود لازم است ؛ مانند يَغْضُضْنَ ( نور ، آيهء 31 ) ؛ أَنْقَضَ ظَهْرَكَ ( انشراح ، آيهء 3 ) و يَعَضُّ الظَّالِمُ ( فرقان ، آيهء 27 ) « 1 » . . . وقتى كه بعد از ضاد حرفى ( مفخم ، يا غير مفخم ) بيايد ، آشكار كردن ضاد لازم است ، تا زبان در تلفظ ضاد به حرفى از جنس حرف بعد از ضاد ميل پيدا نكند ، كه اين مطلب قبلا نيز گفته شد ؛ مانند : أَرْضُ اللَّهِ ( نساء ، آيهء 97 ) ، الْأَرْضِ ذَهَباً ( آل عمران ، آيهء 91 ) و غير اينها .
طاء
« 2 » گفتيم كه طاء از مخرج تاء و دال كه هشتمين مخرج از مخارج دهان است ، خارج مىشود . طاء قوىترين حرف است ؛ زيرا حرفى مجهور ، داراى شدت ، اطباق ، استعلا و در صورت سكون داراى قلقله است « 3 » . دربارهء تفخيم و درشتى آن نيز سخن گفتيم . اگر طاء تكرار شود ، آشكار كردن آن به دليل قوّتش لازم است ؛ مانند شَطَطاً ( كهف ، آيهء 14 ) .