يعنى از ميان لبها هنگام چسبيدن به يك ديگر . پيشتر گذشت كه « باء » حرفى مجهور ، شديد ، داراى انفتاح ، استفال و قلقله است . « 1 » اگر اين حرف در دو كلمه باشد كه در كنار يك ديگر واقع شده باشند و باء اول ساكن باشد ، ادغام آن اجماعى است ، مانند فَاضْرِبْ بِهِ ( ص ، آيهء 44 ) . هنگامى كه « باء » ساكن با ميم يا فاء برخورد كند ، اظهار و ادغام آنها جايز است ، مانند يا بُنَيَّ ارْكَبْ مَعَنا ( هود ، آيهء 42 ) و أَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ ( نساء ، آيهء 74 ) . اظهار به سبب اختلاف تلفظ آنها و ادغام به دليل قرب مخرج جايز است . « 2 » اگر باء متحرّك با « باء » ديگرى تلاقى كند ، ثبوت هر كدام به شكل خود به صورت ترقيق شده ، لازم است تا در يك ديگر ادغام نشوند ؛ مانند سَبَباً ( كهف ، آيهء 84 ) ، حَبَّبَ إِلَيْكُمُ « 3 » ( حجرات ، آيهء 7 ) ، الْكِتابَ بِالْحَقِّ « 4 » ( بقره ، آيهء 176 ) و مانند اينها .
فصل اوّل :
هر گاه باء ساكن باشد ، واجب است كه قارى آن را ترقيق كرده و با صفت قلقله ادا كند ، خواه سكون آن لازم يا عارضى باشد ، خصوصا اگر بعد از آن واو در آيد . « 5 » سكون لازم ، مانند رَبْوَةٍ ( مؤمنون ، آيهء 50 ) ؛ عِبْرَةٌ ( يوسف ، آيهء 111 ) و نيز فَانْصَبْ ( شرح ، آيهء 7 ) ، و سكون عارضى ، مانند الْحِسابِ ( بقره ، آيهء 202 ) ؛ الْكِتابُ ( بقره ، آيهء 2 ) ؛ لَهَبٍ ( مسد ، آيهء 1 ) و حَسِبَ ( عنكبوت ، آيهء 4 ) و