ابن داعى حسنى مخفيانه از بغداد به سوى ديلمستان رفته است . او مادر و فرزند و خانواده را آشكارا در بغداد بجا نهاده بود .
هامش
[ ( - ) ] كرخى نيز ابو الحسن عبيد اللّه بن حسين بن دلال ، پير حنفيان عراق است . از خطيب بغدادى است كه : هنگامى كه ابو الحسن كرخى در پايان عمر دچار فلج شد من و يارانش ابو بكر دامغانى ، ابو على شاشى ، ابو عبد اللّه بصرى به نزد او شديم . پس گفتند اين بيمارى هزينهء معالجه لازم دارد و اين پير بىچيز است و شايسته نيست او را به مردم سپاريم . پس به سيف الدوله حمدانى نوشتند . چون ابو الحسن از كارشان آگاه شد بگريست و گفت :
خداوندا . روزى مرا در همان راه كه مرا عادت دادهاى قرار بده ! او پيش از رسيدن پول به او درگذشت ، سپس سيف الدوله ده هزار درم بفرستاد ، كه آن را صدقه بدادند . او در 340 ه - . درگذشت .
ابو عبد اللّه بصرى نيز ، محمد بن احمد بن محمد يعقوب بن مجاهد طائى متكلم شاگرد ابو الحسن اشعرى است . او از بصره است و به بغداد آمده علم كلام بياموخت و در آن تاليف كرد . قاضى ابو بكر باقلانى بن طيب ، كلام را به نزد او آموخت ( در زندگينامه باقلانى است كه « علم نظر » را از وى آموخت ) خطيب گويد : كسانى برايم گفتند كه وى خيلى آبرومند [ ثخين الستر ] بود و پيرامن 360 - 370 ه - . درگذشت . ( چنين است در تاريخ اسلام ) .
دربارهء ابو على شاشى نيز در همانجا گويد : حسن بن صاحب بن حميد ، جهانگرد بود .
خطيب او را ياد كرده ، خليلى او را حافظ خوانده است . او در 314 ه - . درگذشت . در انساب سمعانى ص 325 نيز ياد شده است .
نيز در همان كتاب ص 219 : گويد : ابو بكر دامغانى احمد بن منصور انصارى يكى از فقيهان بزرگ و اصحاب راى است . در بغداد نزد ابو الحسن كرخى دانش آموخت ، كرخى پس از فلج شدن در ميان ياران ، او را به فتوا اختصاص داد . پس مدتها در بغداد بماند .M II: ترس مهلبى از داعى كه در بالا ياد شده است به سبب علوى بودن او است و مانند بيمى است كه صيمرى از علويان داشت و در كنفرانس مشورتى ديلميان با انتقال حكومت از عباسيان به خاندان علوى مخالفت نمود . جالب است كه نعمانى محمد بن ابراهيم ، قديمترين كتاب را دربارهء اثبات غيبت امام وقتى تأليف كرد كه امام به گفتهء مؤلف هشتاد و چند ساله بوده است ( چ سنگى 1317 ه - ص 80 : 7 ) يعنى در سالهاى 330 تا 340 ، دوران وزيرى صيمرى م ، 339 يا مهلبى م 352 و چه بسا با نظر ايشان تأليف شده باشد ، چنان كه شيخ طوسى م 460 كتاب غيبت خود را به سال 447 ه - . تأليف كرده است -