ببينى كارهاى او مخالف اين سخن بوده و به آن اعتقادى ندارد ، اين سخن را از او نپذيرفته و مىگويى : مرا كوچك و مسخره كرد . و تو كه از آنان نمىپذيرى كه اين گونه تو را بزرگ بدارند و سخن آنان را اهانت به خود مىدانى ، خداوند هم نبايد لفظ تكبير را كه در دل و يا كارهايت با معناى آن مخالفت مىكنى از تو بپذيرد .
اين سخن امام صادق عليه السّلام در « مصباح الشريعه » را شنيدهاى كه فرمودند : « خداوند اگر ببيند كه بنده با زبان تكبير مىگويد ولى در دل به آن عقيده ندارد ، به او مىگويد : اى دروغگو ! مرا فريب مىدهى . » و در روايت ديگرى آمده است : « هنگامى كه بندهاى در نماز خود تكبير گفته ( خدا را بزرگ شمارد ) و خدا را ستايش كند ، خداوند مىگويد :
فرشتگانم ! ببينيد كه چگونه دستش را بلند كرده ، مرا ستايش نموده و بزرگ داشت . من نيز شما را گواه مىگيرم كه به زودى او را بزرگ داشته او را در سراى كرامت خود پاك مىنمايم . » برادرم ! به اين مقام بلند تكبير واقعى كه انسان را به شگفتى انداخته و بالاتر از آرزوى اوست ، بنگر . و ببين كه اگر همين تكبير ، تبديل به تكبير ظاهرى شده و مخالف تكبير واقعى باشد ، چگونه منجر به طرد و عذاب مىگردد ! اين مطلب مخصوص به تكبير نبوده و تمام ذكرها و كارها همينطور است . و شكل ظاهرى هيچكدام ، بدون حقيقت آنها پذيرفته نمىگردد .
در روايات بسيارى آمده است : « هرگاه كسى نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 536
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٥٣٦