قبول كرده ، از او راضى شده و او را بندهء مخلص خود مىگرداند . زيرا اخلاص در پى پذيرش و رضايت او بوجود آمده و قبل از قبول و رضايت او ، اخلاص تحقق نمىيابد .
بنابراين بنده بايد تمام توان و سعى خود را در جهت شناخت آفات عمل و خالص كردن آن به كار گرفته تا ناتوانى و درماندگى خود را درك كند . سپس تسليم خداوند شده و خلوص را از او بخواهد . و در صورتى كه اين گونه عمل كرده و اين مطلب را به خدا بسپارد خداوند بدون هيچ بخل و خيانتى آنچه را به او واگذار كرده براى او انجام مىدهد .
لازم به تذكر است ، گاهى شيطان با اين عنوان كه انسان به شناخت عجز و اضطرار رسيده و امور خود را تسليم خدا نموده است ، او را فريب داده و در عين حال كه او را از مجاهدت باز مىدارد ، به او وانمود مىكند كه به مقامات عالى عجز ، اضطرار و تسليم رسيده است . براى رهايى از اين فريب ، بايد عجز ، اضطرار و تسليم را به خوبى شناخته و با استفاده از علوم الهى و ملاكها و دلايل قطعى خود را بيازمايد . و تنها راه تشخيص شناخت عجز خود از ادعاى آن و معناى آن از ظاهرش اين است كه هنگام عمل خود را نسبت به همه چيز ناتوان ديده و در تمام وجود جز قدرت خدا قدرت ديگرى نبيند . و زمانى كه بنده به اين شناخت رسيد ، جز خدا مضر و نافعى را نديده و در پى آن جز براى امر خدا و با نيروى او تلاش نكرده ، حركت نمىكند و آرام نمىنشيند .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 533
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٥٣٣