مراتع ابو بكر
ابن سعد از هنىّ از موالى عمر روايت مىكند كه ابو بكر در جايى از زمين جز نقيع مرتعى نداشت و گويد : ديدم كه رسول اللّه در آنجا مكانى به او داد و او آن را چراگاه اسبانى كه براى غزا بر آن سوار مىشدند ، گردانيد . شتران زكات را هم اگر لاغر بودند به ربذه يا بالاتر مىفرستاد تا بچرند و فربه شوند . او به صاحبان آب فرمان مىداد كه مانع آب خوردن آن شتران نشوند . با شتران خودشان بچرانندشان و آبشان دهند . « 1 »
سيف بن عمر از سهل بن يوسف از قاسم بن محمد روايت مىكند كه چون اهل ردّه مغلوب شدند و بر جاى خود نشستند ، بنى ثعلبه به منازل خود آمدند تا در آنجا فرود آيند . آنان را منع كردند . پس به مدينه نزد ابو بكر شدند و گفتند از چه روى ما را از منازلمان باز مىدارند .
ابو بكر گفت دروغ مىگوييد آنجا منازل شما نيست ، آنجا را به من بخشيدهاند و خود نيز بخشى را خريدهام تا چراگاه اسبان مسلمانان باشد كه به غزا مىروند و نيز جايى باشد براى چريدن اشتران زكات « 2 » همچنين ابرق ربذه از منازل بنى ذبيان بود . چون مرتد شدند و ابو بكر مغلوبشان نمود ابرق را مرتع اسبهاى مسلمانان ساخت . « 3 »
حماهاى عمر : ربذه
ابن شبّه و طبرانى از ابن عمران روايت كنند كه رسول خدا - ص - ربذه را مرتع اشتران زكات ساخت . « 4 »
و ابن سعد به اسناد خود روايت مىكند كه عمر بن خطاب نقيع را مرتع اسبان مسلمانان ساخت و ربذه و شرف را مرتع اشتران زكات . « 5 »
هنّى مولاى عمر گويد : چون عمر بن خطاب به خلافت رسيد و مردم بسيار شدند و او
هامش
( 1 ) - ابن سعد ، ج 5 ، ص 6 .
( 2 ) - طبرى ، ج 1 ، ص 1879 .
( 3 ) - ياقوت ، ج 1 ، ص 77 .
( 4 ) - سمهودى ، ج 2 ، ص 222 ، 227 .
( 5 ) - ابن سعد ، ج 3 ، ص 220 .