ارى خلل الرّماد وميض جمر * و يوشك أن يكون له ضرام
و إنّ النار بالزّندين تورى * و إنّ الحرب يقدمه الكلام
اقول من التعجب ليت شعرى * أ أيقاظ اميّة ام نيام
و ابو مسلم بن بحر در ذيل آنها نوشت و آن مضامين را تأييد كرد .
چون ابن بحر از دنيا رفت على بن حمزة بن عمارهء اصفهانى در رثاى او گفت : [ 1 ]
و قالوا الا ترثى ابن بحر محمدا * فقلت لهم ردّوا فؤادى و اسمعوا
فلن يستطيع القول من طار قلبه * جريحا قريحا بالمصائب يقرع
و من بان عنه الفه و خليله * فليس له الّا الى البعث مرجع
.
1011 - محمد بن بركات بن هلال بن عبد الواحد [ 2 ]
السعيدى ، الصوفى . اين نسبنامه را از خط او نوشتهام . ابو عبد الله كنيه داشت ، در سال 520 وفات كرد ، گويند ولادتش در سال 420 بوده است . به اين حساب مدت عمرش صد سال بوده است . وى يكى از فضلا و اعيان و مبرّزين مصر بود . نحو را از ابو الحسن بن بابشاد فراگرفت . او را به اخبار و اشعار شناختى نيكو بود . شعرش دلپذير و مطبوع بود .
از اوست : [ 3 ]
هامش
[ 1 ] حاصل معنى گفتند : آيا براى محمد بن بحر مرثيهاى نمىگويى ؟ گويم دلم را به من بازگردانيد . و بشنويد :
كسى كه دلش پرواز كرده باشد و خود مجروح و مصيبت زده باشد نتواند سخن گويد . كسى كه يار و دولت خود را از دست داده باشد جز رهسپار شدن به دنياى ديگر راهى نمىشناسد .
[ 2 ] الوافى 2 : 247 ، المغرب ( قسم القاهرة ) : 311 ، انباه الرواة : 78 ، المحمدون : 167 ، خريدة القصر ( قسم مصر ) 2 : 42 ، عبر الذهبى 4 : 47 ، بغية الوعاة 1 : 59 ، الشذرات 4 : 62 ، حسن المحاضره 1 : 532 ، اشارة التعيين : 300 .
[ 3 ] حاصل معنى : اى در سپيدى چونان گردن ابريق نقرهاى ، و اى شاخهء راست و تر و تازه ، گرفتم كه خود را از من به يك سو كشى و از من دور شوى آيا مىتوانى از دل من هم بيرون روى ؟