لمحكم التنزيل است ، بر مذهب معتزله در چهارده جلد و كتاب جامع رسائل و او راست دو كتاب ديگر يكى كتاب الناسخ و المنسوخ و ديگر كتابى در نحو كه حمزه از آنها ياد كرده است و كتاب او را در تفسير ، حمزه ، شرح التأويل ناميده است .
ابن ابى البغل در سال 300 عهدهدار ديوان خراج و ضياع اصفهان شد و او در بغداد بود . نامهاى به ابو مسلم بن بحر رسيد كه در اصفهان جانشين او در ديوان ضياع باشد ، سپس ابن ابى البغل به اصفهان رسيد و او را در مقام جانشينيش ابقا نمود . آنگاه ابو على محمد بن احمد بن رستم در سال 321 وفات كرد . ابو مسلم بن بحر در جاى او قرار گرفت .
و اين در ماه شوال بود ، سپس على بن بويه با پانصد سوار وارد شد ، المظفر ياقوت با پنج هزار سوار منهزم گرديد . در نيمهء ذوالقعدة على بن بويه به اصفهان در آمد و ابو مسلم بن بحر معزول شد .
از كتاب اصفهان نقل مىكنم كه ابو مسلم ابياتى به زبان فارسى براى ابو الأشعث قمى نوشت بدين مضمون : [ 1 ]
يا للشباب و غصنه النّضر * و العيش فى ايامه الزهر
لو دام لى عهد المتاع به * و أمنت فيه حوادث الدّهر
لكنّه لى معقب هرما * و هو النذير به آخر العمر
ابو مسلم بن بحر روزى به سراى برادرش احمد بن بحر داخل شد . در آنجا دفترى ديد كه بر ظهر آن ابيات نصر بن سيار نوشته شده بود و اين در زمانى بود كه ماكان كاكى ديلمى جامه سفيد كرده بود و سپاه او وارد به قم شده بود . ابيات نصر اينها بود : [ 2 ]
هامش
[ 1 ] حاصل معنى : اى خوشا جوانى و شاخهء تر و تازهاش و زندگى در روزهاى روشن او . هرگاه دورهء سرشار از بهرهمنديهاى آن دوام يابد و من از حوادث دهر در امان باشم . ولى پايان زندگى پيرى است هشداردهندهء پايان عمر است .
[ 2 ] حاصل معنى : در درون خاكستر درخشش آتشى را مىبينم كه نزديك است تبديل به شعله شود . آتش با دو پاره آتشزنه روشن مىشود و جنگ را پيشاپيش آن چند كلمه است . با شگفتى مىگويم اى كاش مىدانستم كه آيا بنى اميه بيدار است يا در خواب است .