مفجّع در ماه شعبان سال 327 بدرود حيات گفت . .
976 - محمد بن احمد بن سليمان بن ايوب نوقاتى [ 1 ]
نوقات محلهاى است در سجستان كه آن را نوها گويند و معرّب شده . كنيهاش ابو عمر است . او پدر عمر و عثمان است و صاحب تصانيف مشهور . ابو سعد سمعانى در كتاب تاريخ مرو از او ياد كرده و گويد : به خراسان وارد شد و در هرات و مرو و بلخ و ما وراء النهر علم آموخت و سپس به تأليف كتب پرداخت . و در اين كار به نهايت رسيد . در هر جنس و فنى تصنيفى دارد . از ابو عبد الله محمد بن اسحاق قرشى سماع كرد ، و سپس از شمار كثيرى نام مىبرد كه از آن جمله است : الحاكم حافظ ابو عبد الله محمد بن عبد الله بن بيّع و ابو حاتم محمد بن حبان [ 2 ] بستى و ابو يعلى نسفى و ابو على حامد بن محمد رفّاء و ابو سليمان خطّابى . دو پسرش عمر و عثمان از او روايت كردهاند .
از آثار اوست : كتاب آداب المسافرين ، كتاب العتاب و الاعتاب ، كتاب فضل الرياحين ، كتاب العلم ، كتاب الشيب ، كتاب محنة الظّراف فى اخبار العشاق ، كتاب معاشرة الاهلين . .
977 - محمد بن احمد بن عمر الخلّال [ 3 ]
ابو الغنائم لغوى ، امامى و عالم ، ضبطى نيكو و خطى صحيح داشت چنانكه به دو اعتماد مىكردند . از ابو سعيد سيرافى و ابو على فارسى و ابو الحسن رمّانى كسب دانش كرد . .
978 - محمد بن احمد بن طالب حلبى [ 4 ]
ابو الحسن ، فقيه و اديب . در بغداد از ابو بكر بن دريد و ابو بكر بن انبارى و ابو على بن حسين بن احمد كاتب معروف به كوكبى كسب دانش كرد . ديگر استادان او در بغداد ابو عبد الله نفطويه و ابو عيسى محمد بن احمد بن قطن سمسار بودند . همچنين در حلب از ابو عبد الله احمد بن جعفر بن احمد بن ماست حاضرىّ حلبى و قاضى ابو حصين دانش آموخت . بعد از سال 372 وفات كرد . در اين سال كتاب او موسوم به كتاب الشّبّان و الشّيب را ، كه كتابى نيكوست ، بر او خواندند .
هامش
[ 1 ] الوافى 2 : 90 .
[ 2 ] م : حيان .
[ 3 ] بغية الوعاة 1 : 37 .
[ 4 ] در جايى شرح حال او را نديدم .