و كم ظبى من الانس * مليح فيك مرعاه
نصبنا الفخّ بالعلم * له فيك فصدناه
به قرآن قرأناه * و تفسير رويناه
و كم من طالب للشعر * بالشعر طلبناه
الا يا طالب الامرد * كذّب ما ذكرناه
فلا يغررك ما قلنا * فما بالجدّ قلناه
فردّ الدرهم الضّرب * اليه يتلقّاه
فبالدرهم يستنزل * ما فى الجوّ مأواه
و بالدرهم يستخرج * و ما فى القفر مثواه
او راست : قصيدهء ذات الاشباه و اين قصيده بر مبناى حديثى است از ابو هريرة كه گويد : روزى رسول الله ( ص ) با اصحاب خود در محفلى نشسته بود . حضرت رسول فرمود هر كه خواهد آدم را در علمش و نوح را در همتش و ابراهيم را در خلقش و موسى را در مناجاتش و عيسى را در سنش و محمد را در حلم و هدايتش ببيند به اين كسى كه مىآيد نگاه كند . مردم گردن كشيدند على بن ابى طالب ( عليه السلام ) بود كه مىآمد .
قصيدهء ذات الاشباه به اين بيت آغاز مىشود :
ايها اللائمى لحبّى عليا * قم ذميما الى الجحيم خزيّا . . .