نحو و اصمعى در شعر و فزارى در نجوم و زلزل در نواختن عود . فزارى را چكامهاى است كه جانشين زيجهاى منجمان است . اين چكامه به صورت مزدوج و طولانى است كه با تفسيرش ده جلد را در بر مىگيرد . بدين ابيات آغاز مىشود :
الحمد لله العلىّ الاعظم * ذى الفضل و المجد الكبير الاكرم
الواحد الفرد الجواد المنعم * الخالق السبع العلى طباقا
و الشمس يجلو ضوءها الاغساقا * و البدر يملا نوره الآفاقا
تا آخر بر ابن سياق است ، هر بند در سه مصراع . .
946 - محمد بن ابراهيم العوّامى [ 1 ]
ابن اسحاق گويد : معروف است به القاضى . دوست من بود . بعد از سال 350 وفات كرده ، او راست : كتاب الاصلاح و الايضاح در نحو . .
947 - محمد بن ابراهيم بن عمران جوزى [ 2 ]
ابو بكر ، اديب و نحوى . از جوز [ 3 ] فارس است . از ادباى اهل تحقيق بود . در شناخت انساب و علوم قرآن علّامه بود . مدتى در نيشابور زيست و به تدريس و تعليم پرداخت . از حمّاد بن مدرك و جعفر بن درستويه ، كه هر دو از فارس بودند ، سماع كرد و نيز از ابو بكر محمد بن دريد و اقران او . حاكم گويد : خبر مرگ او را در سال 354 از فارس شنيدم . .
948 - محمد بن ابراهيم بن عبد الله [ 4 ]
ابو سعيد اديب . وى مردى صالح بود . نزد ابو حامد خارزنجى علوم ادبى آموخت . از ابو العباس بن يعقوب و ابو بكر قطّان و ابو عثمان بصرى سماع كرد . و خود به گفتن حديث نشست . در روز جمعهء نيمهء جمادىالآخرهء سال 397 وفات كرد . اينها كه گفتيم برگرفته از
هامش
[ 1 ] انباه الرواة 3 : 65 ، الفهرست : 94 ، بغية الوعاة 1 : 17 .
[ 2 ] الوافى 2 : 7 ، بغية الوعاة 1 : 24 .
[ 3 ] م : حوز .
[ 4 ] بغية الوعاة 1 : 10 .