726 - على بن احمد بن محمد بن غزّال نيشابورى [ 1 ]
كنيهاش ابو الحسن بود . عبد الغافر در السياق ذكر او آورده است كه در شعبان سال 516 وفات كرد . و در وصف او گويد : امام مقرى زاهد عامل از وجوه ائمهء قراءات و مشهور در خراسان و عراق ، آگاه از وجوه قراءات و اختلاف روايات . امام در نحو و متعلقات آن و صاحب رأى در آن علم . در جوانى با او آشنا شدم . در تحصيل كوشا بود و همواره ملازم استادش ابو نصر رامشى مقرى ، تا در فقه و پرهيزگارى و ترك دنيا بر استاد خود برترى جست . وى از راهيان طريق عبادت و تصوف و زهد بود . مردم از اطراف به حضورش مىآمدند و بهرهمند مىشدند . از خانه بيرون نمىآمد مگر براى حضور بر جنازهها . در آخر عمر بيناييش مختل شد و بيمار گرديد و قوايش را از دست داد تا وفات كرد . او را در نحو و قراءات تصانيف مفيدى است . از حفصى و احمد بن منصور بن خلف مغربى استماع كرد . .
727 - على بن احمد بكرى [ 2 ]
و گويند على بن عمر بن احمد بن عبد الباقى بن بكرى ، كنيهاش ابو الحسن بود ، كتابدار كتابخانهء نظاميه . در هجدهم ماه رمضان سال 575 در گذشت و در ورديه به خاك سپرده شد . فرزندى نداشت . از مردم باب الازج بود و به ادب نيك آشنا . نزد ابو منصور جواليقى و ديگران نحو خواند . مردى فاضل و عارف و نيك محضر بود با خطى زيبا و ضبطى نيكو . بسيارى از كتب ادب را ، كه در شمار نگنجد ، به خط خود نوشته است . .
728 - على بن بريد [ 3 ]
ابو دعامهء قيسى ، ابو الحسن . يكى از بزرگان ادب و روايت . در سال ( ) وفات كرد .
امير ابو نصر ذكر او آورده است و گويد كه على بن بريد ابو دعامه مردى اديب بود .
هامش
[ 1 ] السياق ( المنتخب الاول ) 72 ، بغية الوعاة 2 : 146 .
[ 2 ] شرح حال او در جايى ديده نشد .
[ 3 ] الفهرست : 53 ( و در آن گويد كه اصل او از باديه بود ولى اقامتش در شهر به درازا كشيد ، از وابستگان به برامكه بود . از اوست : كتاب الشعر و الشعراء ) . الاكمال لابن ماكولا 1 : 229 ، انباه الرواة 4 : 117 .