او راه مىپيمودند . سه روز از جمادى الاولى سال 339 باقى مانده بود . سپس از دار الخلافه خلعت سياه و شمشير و كمربند فرستادند . مهلبى مردى تناور بود ، تابستان بود و هوا گرم و او از صحن سراها مىگذشت و آن خلعتها بر او گران مىآمد . چون به آستان خليفه المطيع لله رسيد به پشت بر زمين افتاد او را بر پاى داشتند و پنداشتند كه ياراى سخن گفتنش نيست و او گفت يا امير المؤمنين [ 1 ] :
خرسنوه و مادرى ما خراسان * بلبس القباء و الموزجين
آنگاه خليفه را سپاس گفت و سخن به درازا كشانيد . حاضران اين بديهه را ، در آن حال كه او را بود ، تحسين كردند . سپس سوار شد و به سراى خود روانه گرديد . همه سپاه همراه او بودند و حاجبان خلافت و معز الدوله پيشاپيش او حركت مىكردند . در سال 351 معز الدوله را هواى گرفتن عمان در سر افتاد . يكى از اطرافيان كه شأنى هم نداشت او را به اين لشكر كشى ترغيب كرده بود . مهلّبى كسانى را واداشت كه او را از اين جنگ بازدارند و او جز بر لجاج نيفزود . مهلّبى به اطرافيان معز الدوله آزار مىرسانيد و آنان را ملزم كرده بود كه هزينهء بنايى را كه مىسازد بپردازند . آنان كسانى نزد معز الدوله فرستادند كه او را عزل كند . مهلّبى بر عهده گرفت كه از آنان مالى بسيار بستاند تا در اين راه صرف كند .
معز الدوله پس از آنكه از او خواست در گرفتن مال بر كسى اجحاف نشود ، بپذيرفت .
مهلبى جمعى را بگرفت و از آنان دو هزار هزار درهم بستد . از جمله پانصد هزار درهم از ابو على حسن بن ابراهيم نصرانى ، كه خازن او بود ، مطالبه كرد . معز الدوله را به او عنايت بود و اعتماد بر اينكه او را مالى نيست . ابو على نيز اظهار بينوايى مىكرد و مىگفت كه ناچار است كه اين مبلغ را از ديگران به وام بستاند . اين كار بر معز الدوله دشوار آمد و ابو على پس از آن بيمار شد و بمرد . معز الدوله معتقد بود كه او را ابو محمد مهلبى كشته است . پس مهلّبى را به ملامت گرفت و تهديد كرد كه قصاص خواهد كرد .
ابو محمد به سخن او توجهى نكرد و به سراى ابو على شتافت و خادم تازه جوانى را كه مىدانست ابو على او را از خواص خود ساخته بگرفت و وعدههاى جميل داد . خادم او را بر سر دفينههاى ابو على برد و چند كوزه كه در آنها بيش از نود هزار دينار بود بيافت و
هامش
[ 1 ] او را به خراسان منسوب نمودند و نمىداند خراسان پوشيدن قبا و به پا كردن موزه نيست .