از ابو النّدى روايت نمىكند . اين ابو الندى در جهان كيست نه شيخ مشهورى است و نه عالمى در خور ذكر . مؤلف گويد : به راستى همچنان است كه ابو يعلى مىگويد . ابن اعرابى بسا شعرى را به كسى نسبت مىداد كه از او نبود و از اين خطاها فراوان داشت . ابن اعرابى نه تنها اقوال علما را مردود مىشمرد بلكه گاه آنها را به مسخره مىگرفت . گويند دلش مىخواست رنگ رخسارش سياه باشد . بدين سبب قطران بر روى مىماليد و در آفتاب مىنشست : تا لقب « اعرابى » دربارهء او صدق كند . ابن اعرابى از زندگى سعادتمندانهاى برخوردار بود . وى در كنف حمايت وزير عادل ، ابو منصور بهرام بن مافنّه ، وزير ملك ابو كاليجار بن سلطان الدولة بن بهاء الدولة بن عضد الدولة بن بويه صاحب شيراز مىزيست . براى ابو كاليجار به سلطنت خطبه خواندند . هر بار كه ابن اعرابى كتابى تصنيف مىكرد آن را به نام او مىكرد و او نيز جوايز و صلات كرامندش مىداد .
ابو منصور وزير به سال 433 وفات كرد .
در يكى از تصانيفش خواندم كه در سال 412 به پايانش برده و آن را در سال 428 در نزد او خواندهاند .
ابن اعرابى را كتابى است چون كتاب السلّ و السرقة ، كتاب فرحة الاديب ، اين كتاب در ردّ يوسف بن احمد سيرافى است در شرح ابيات سيبويه ؛ و كتاب ضالّة الاديب در ردّ نوادرى كه ثعلب روايت كرده و كتاب قيد الاوابد در ردّ ابن سيرافى در شرح ابيات اصلاح المنطق ، كتاب الرّد على النّمرى در شرح مشكل ابيات حماسه ، كتاب نزهة الاديب در رد ابو على در تذكره ، كتاب الخيل [ 1 ] مرتب شده بر حروف معجم و كتابى در نامهاى اماكن .
305 - حسن بن احمد بن عبد اللّه بن بنّا [ 2 ]
ابو على مقرى ، محدث حنبلى كه به سال 396 متولد شد . قرآن را از ابو الحسن حمّامى و جز او فرا گرفت و از ابن بشران و جز او سماع حديث كرد و فقه را از قاضى ابو يعلى بن
هامش
[ 1 ] م : الخليل .
[ 2 ] المنتظم 8 : 319 ، انباه الرواة 1 : 276 ، تاريخ ابن الاثير 10 : 112 ، سير الذهبى 18 : 380 ، عبر الذهبى 3 : 275 ، مرآة الجنان 3 : 100 ، الوافى 11 : 381 ، ذيل طبقات الحنابلة 1 : 32 ، طبقات ابن الجزرى 1 : 206 ، لسان الميزان 2 :
195 ، النجوم الزاهرة 5 : 107 ، بغية الوعاة 1 : 495 ، الشذرات 3 : 338 .