ربيع المذكّرين است .
186 - احمد بن محمد بن احمد بن محمود بن دلّويه [ 1 ]
وى مكنى به ابو حامد بود و به استوايى شهرت داشت . بنا بر قول خطيب به سال 434 وفات كرده و گويد كه او را دلوى مىگفتند . استوا كه بدان منسوب است قريهاى است از قريههاى نيشابور . وى به بغداد آمد و از دارقطنى علم آموخت و تا پايان عمر در آنجا زيست . از سوى قاضى ابو بكر بن طيّب باقلانى در عكبرا سمت قضاوت يافت . در فقه بر مذهب شافعى بود و در اصول اشعرى مذهب . در شناخت ادب و عربيت حظّى وافر داشت و اندكى هم حديث مىگفت . خطيب گويد حديثش را مىنوشتند كه به صداقت موصوف بود . پس از مرگ ، او را در شونيزيّه دفن كردند . مؤلف گويد : دلوى اديب و فاضل بود . كتابهاى ادبى بسيارى به خط او باقى است كه به صحت نقل و خوبى ضبط و اغلب به اعتبار خط موصوفند .
187 - احمد بن محمد بن عمّار بن مهدى بن ابراهيم مهدوى [ 2 ]
ابو القاسم كنيه داشت و قارى قرآن بود . حميدى از او ياد كرده و گفته است كه اصل او از مهديّه از بلاد قيروان است . در حدود سال 430 به اندلس وارد شد . به قراءات و ادب عالم بود . برخى از اهل علم به قراءات ، او را ياد كرده و بر او ثنا خواندهاند . او را در علوم قرآن آثارى است از جمله كتاب التحصيل فى تفسير القرآن و كتاب التفصيل نيز در تفسير و جز اينها كتابهاى ديگر .
188 - احمد بن محمد بن احمد بن برد اندلسى [ 3 ]
حميدى از او ياد كرده و گويد كه او از موالى ابو حفص احمد بن عبد الملك بن عمر بن محمد بن شهيد كاتب بود . شعرى نمكين داشت و صاحب نثرى بليغ از خاندان ادب و رياست بود . او را رسالهاى است در مناظره و مفاخرهء شمشير و قلم و او نخستين كسى
هامش
[ 1 ] تاريخ بغداد 4 : 377 ، الوافى 351 ، طبقات السبكى 4 : 60 ، بغية الوعاة 1 : 385 .
[ 2 ] انباه الرواة 1 : 91 ، طبقات الجزرى 1 : 92 ، الوافى 7 : 257 ، بغية الوعاة 1 : 351 .
[ 3 ] الذخيرة : 486 ، المطمح : 24 ، نفح الطيب 3 : 545 ، المغرب 1 : 86 ، الوافى 7 : 350 ، المسالك 8 : 311 ، جذوة المقتبس 107 ، بغية الملتمس رقم 354 .