است در اندلس كه در اين باب سخن گفته است . حميدى گويد كه او را پس از سال 440 بارها در المريه ديدم . او را كتبى است در علم قرآن ، چون كتاب التحصيل در تفسير قرآن ، كتاب التفصيل نيز در تفسير و غير آن . جدّش احمد بن برد [ 1 ] در ايام عامريان وزير بود و نيز كاتبى بليغ كه در سال 418 در گذشت . از اشعار اوست [ 2 ] :
لمّا بدا فى لازور * دىّ الحرير و قد بهر
كبّرت من فرط الجمال * و قلت ما هذا بشر
فاجابنى لا تنكرن * ثوب السّماء على القمر
و نيز از اوست [ 3 ] :
قلبى و قلبك لا محالة واحد * شهدت بذلك بيننا الالحاظ
فتعال فلنغظ الحسود بوصلنا * انّ الحسود به مثل ذاك يغاظ
189 - احمد بن محمد بن هارون النّرلى نحوى [ 4 ]
ابو الفتح ، از ابو الحسن على بن عيسى ربعى علم آموخت . او از اقران ابو يعلى بن سرّاج بود .
190 - احمد بن محمد عمركى [ 5 ] همدانى لغوى [ 6 ]
ابو عبد الله كنيه داشت . شيرويه بن شهردار از او ياد كرده و گفته است از عبد الرحمن بن
هامش
[ 1 ] شرح حال مختصرى از او در الجذوة : 111 ( بغية الملتمس ، رقم 387 ) ابن بشكوال در الصلة و نيز بنگريد به الذخيرة 1 : 103 .
[ 2 ] حاصل معنى : چون در جامه حرير لاجوردى ظاهر شد و ما را به حيرت افكند ، از فرط زيباييش تكبير گفتم و گفتم كه اين آدمى نيست . مرا پاسخ داد كه جامه آسمان را بر پيكر ماه انكار مكن .
[ 3 ] حاصل معنى : دل من با دل تو به ناچار يكى است نگاههايى كه ميان ماست بدين گواهى مىدهد . بيا تا به وصال ، حسود را به خشم آوريم كه حسود از اين گونه كارها به خشم مىآيد .
[ 4 ] الوافى 8 : 96 ، بغية الوعاة 1 : 385 .
[ 5 ] م : المعمودى .
[ 6 ] انباه الرواة 1 : 129 ، الوافى 8 : 149 ، بغية الوعاة 1 : 388 .