در آن فن ، مهارت يافت ملازم او بود . در پيرى نيز نزد ابو الفضل محمد بن ناصر سلّامى درس خواند . و شنيدم كه او ابو محمد بن خشّاب نحوى را در ناحيهء باب الازجّ ديد و از او مسائل نحو را مىپرسيد و با او مباحثه مىكرد . ابن الاشقر نيز روايت حديث كرده ولى روايات از او اندك است .
105 - احمد بن عبد الملك بن احمد بن عبد الملك اشجعى [ 1 ]
كنيهاش ابو عامر بود . معروف به ابن شهيد ، از فرزندان وضّاح بن رزاح ، همان كه با ضحّاك در نبرد مرج حاضر بود . حميدى از او ياد كرده و گفته است كه در ماه جمادى الاولى سال 426 در قرطبه وفات كرد . تولدش در سال 312 بود . پدرش عبد الملك بن احمد از شيوخ وزراى دولت عامرى بود و اهل ادب . در ايام عبد الرحمن الناصر مىزيست . در نظم و نثر جانشينى نداشت . از ادب و شعر و معانى شعر و انواع بلاغت بهرهاى كافى داشت . از آثار اوست : كتاب حانوت عطار . رسالهها و كتابهايش همه در جد و هزل بسيار است . وى را همتاى جاحظ و سهل بن هارون شمردهاند . او را فرزندى نبود و به مرگ او خاندان وزير منقرض شد .
احمد بن عبد الملك از علم طب نصيبى وافر داشت . از اوست [ 2 ] :
المت بالحبّ حتّى لودنا اجلى * لما وجدت لطعم الموت من الم
و ذادنى كرمى عمّن و لهت به * ويلى من الحبّ او ويلى من الكرم
106 - احمد بن عبد الملك بن على بن احمد مؤذّن [ 3 ]
كنيهاش ابو صالح بود ، از نيشابور . حافظ قرآن ، فقيه و مفسر و محدث و صوفى و در
هامش
[ 1 ] جذوة : 124 ، بغية الملتمس رقم 437 ، المطمح : 16 ، المطرب : 147 ، الذخيرة 1 : 191 ، اليتيمه 2 : 32 ، اعتاب الكتاب 203 ، ابن خلكان 1 : 116 ، المغرب 1 : 78 ، الخريدة 2 : 555 ، الوافى 7 : 144 ، المسالك 1 : 206 ، تاريخ الادب الاندلسى ، عصر سيادة قرطبه : 270 ( الطبعة الثانية ) .
[ 2 ] حاصل معنى : به عشق ، آن چنان دردمند شدهام كه اگر اجلى فرا رسد طعم دردناك مرگ را در نمىيابم .
كرامت و بزرگوارى من مرا از آنچه بدان فريفته شدم بازداشت واى بر من از عشق بلكه واى بر من از كرامت و بزرگوارى .
[ 3 ] تاريخ بغداد 4 : 267 ، الوافى 7 : 156 .