نامهاى به ابو بكر خوارزمى فرستاد و خود نيز نزد او رفت ولى ابو بكر از ديدار او چندان خشنود نشد و اين نامهها و پاسخها ميان بديع و خوارزمى متواتر شد .
بديع الزمان را چكامهاى است در مدح صحابه و هجو خوارزمى . اين چكامه در جواب شعرى است از خوارزمى در طعن بر آنان [ 1 ] .
79 - احمد بن حسين بن عبيد الله اسدى [ 2 ]
وى غضارى لقب داشت . از ادبا و فضلا بود . هوشمند و با فراست . خطى خوش داشت شبيه به خط ابن مقله و به روش و سياق او .
80 - احمد بن خالد [ 3 ] ضرير بغدادى [ 4 ]
مكنّى به ابو سعيد ، بعضى او را محمد بن حازم نوشتهاند ولى سلّامى احمد ضبط كرده است و اين صورت درستتر مىنمايد زيرا در مواضع مختلف به همين نام ناميده شده .
ازهرى گويد [ 5 ] : طاهر بن عبد الله بن طاهر او را از بغداد به خراسان خواند و او در نيشابور اقامت گزيد و در آنجا بسى معانى و نوادر املا كرد و با ابو عمرو شيبانى و ابن الاعرابى و جمعى از اعراب فصيح كه همه را ابن طاهر به نيشابور دعوت كرده بود ديدار كرد و از آنها علم آموخت .
در كتاب نتف الطّرف تأليف ابو على حسين بن احمد سلّامى بيهقى صاحب كتاب ولاة خراسان آمده است كه ابو سعيد ضرير از كتاب غريب الحديث چيزهايى را كه ابو عبيد در آن خطا كرده بود بيرون آورده و در تفسير خود آورده بود . سپس آن را به عبد الله عبد الغفّار يكى از ادباى زمان عرضه كرد . گويى او را خوش نيامد . ابو سعيد ضرير را گفت : دستت را به من ده . او دست خود پيش آورد . شيخ متاع خود دست او نهاد و گفت : ابو سعيد اين را به چشمت بكش تا بينا شوى كه ديدن نمىتوانى .
ابو سعيد ضرير مىگفت كه اگر خواهى به خطاهاى استادت آگاه گردى با ديگرى غير
هامش
[ 1 ] چكامهء بديع الزمان در ص 249 معجم الادباء ، چاپ ( احسان عباس ) ، آمده است . اين چكامه مركب است از دوبيتىهايى كه هر چهار مصراع در هر دو بيت يك قافيه دارند . مترجم .
[ 2 ] او از خطاطانى است كه كتب تراجم به نوشتن شرح حالشان چندان اهتمامى نداشتهاند .
[ 3 ] انباه الرواة 1 : 41 ، الوافى 6 : 369 ، نكت الهميان : 96 ، بغية الوعاة 1 : 305 .
[ 4 ] م : احمد بن ابى خالد .
[ 5 ] تهذيب اللغة 1 : 24 .