روايت نموده كه پيامبر فرمود :
آن كس كه كار نيكى كند و آن را پنهان دارد ثوابش هفتاد برابر خواهد بود ، و آن كس كه عمل زشتى انجام دهد و آن را آشكار سازد خوار و ذليل است ، و آن كس كه گناه كند و پوشيده بدارد آن گناه بر او بخشيده خواهد شد .
بلى ، اينجا يك مطلب هست و آن اينكه گاه مىشود كه اظهار گناه در بعضى از موارد بسيار بر نفس آدمى گران مىآيد و انسان با تأسف و افسوس و بزرگ شمردن گناه آن را اظهار مىكند ، اين حكمش حكم سابق نيست ، ولى يك امر ذوقى است كه تعبد به آن بما نرسيده ، بلكه آنچه از شرع بدست مىآيد خلاف اين است ، و احوط ترك اين عمل است مگر آنجا كه بنده در مقام علاج آن عمل زشت بر آيد و يا از عالمى استفتاء كند و يا اينكه اين عمل را سبب كمال نفس ببيند ، در اين موارد گمان ميكنم اشكالى نداشته باشد ، چنان كه براى بعضى از مؤمنين در استعلاج از ائمه عليهم السّلام و از بعضى از علماء اين مسئله پيش آمده و آنان از اين عمل ، نهى ننمودهاند ، ولى بايد بدانى كه اين مطلب تنها در اظهار معاصى بخصوص و بعينه هست ، و اما اظهار تقصير و گناه كارى بطور عموم باينكه آدمى نزد ديگران گناهانش را بسيار بداند و از آنها اظهار تأسف و اندوه كند اين شيوهء اكابر و بزرگان دين است كه خود را اهل معصيت و تقصير مىدانند خصوصا در نوشتههاى خود ، بطوريكه القابى مثل مذنب و جانى از القاب مؤمن در نوشتهها و نامه هايش مىباشد و اين بالنسبه بمردم است و اما بالنسبه به پروردگار در اظهار تأسف و افسوس و طلب رحمت و بخشش و ياد آورى نعمت مهلت دادن پروردگار و پوشيده
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 75
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٧٥