داشتن گناه و مغفرت او بلكه اقرار و اعتراف بگناه و قلت حياء از اعظم وجوه مناجات بنده با مولا است و براى آن اثر زيادى در قبول توبهء انسان و روشنائى دل مىباشد و كاملين از اولياء حسنات خود را بگونه ايكه كذب صريح نباشد از جملهء سيئات مىشمارند ، و حتى شيوهء جماعتى از بزرگان بر اين بوده كه از عبادات و اعمال و مجاهدات خود تعبير به « وزر » « گناه » مينمودند ، و وجه اين عمل اينست كه عظمت امر بگونه اى است كه محتمل را محقق در انظار مىسازد و بلكه گاهى غير محقق را مثل محقق قرار مىدهد ، معروف است كه مار گزيده از ريسمان هم مىترسد با اينكه مىداند كه ريسمان نميگزد ، و شايد آنچه در اخبار وارد شده كه از تماميت اخلاق حسنه اينست كه انسان همه را از خود پرهيزگارتر بداند از همين باب باشد .
انا للَّه و انا إليه راجعون از مصيبت غفلت و عجب و خود پسندى و ناز و كرشمه ايكه در ما هست و جميع احوال و حالات و حركات و سكنات ما گواه بر آن است ، و از شرور و بدىهاى نفس خود و غرور نسبت بذات اقدس حق ، به او شكايت ميبريم كه غرور است كه ما را نسبت به ذات اقدس او اين گونه مغرور ساخته و تنها بايد از او استمداد نمود و كمك خواست .
عامل ديگر اينست كه گناه از كسى صادر شود كه سمت پيشوائى دارد مثل علماء و بعضى از مردم كه به قدس و تقوى معروف شدهاند ، زيرا گناه صغيرهء اينها چه بسا سبب شود كه عوام از مردم مرتكب گناهان كبيره گردند و اين در صورتى است كه ارتكاب گناه در معرض ديد مردم باشد ، گر چه خود علم بنفسه قبح مخالفت را از بعضى وجوه افزون مىكند
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 76
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٧٦