و اى كاش چنين بود ، ولى جماعتى بعدم كفايت استغفار فتوا دادهاند ، و عزم بر ترك را كه ارتكاب دوبارهء جرم خلاف آن عزم است ، را شرط مىدانند .
ديگر از عوامليكه صغيره را در زمرهء كبائر قرار مىدهد سرور و خوشحالى از گناه صغيره و آن را نعمتى پنداشتن است و اين در صورتى است كه فاعل به گناه بودن آن عمل عالم باشد ، و لكن اگر به اين مطلب كه اين عمل از جملهء معاصى است جاهل بوده و در جهلش مقصر نباشد و خوشحالى و سرورش از انجام آن عمل بدين خاطر باشد كه آن را كارى نيك و موجب تقرب به خدا مىپنداشته گمان نميكنم كه اين سرور و خوشحالى سبب شود كه حتى آن عمل از جملهء گناهان صغيره باشد و ممكن است كه براى او از جملهء محرمات هم به حساب نيايد بلكه در بعضى از موارد امكان دارد كه بواسطهء اين سرور پاداش هم به او داده شود .
خلاصهء كلام آنكه سرور و شادمانى بواسطهء تمكن و دست يا بى به گناه صغيره ، آن گناه را در زمرهء كبائر در مىآورد و لذا بر مؤمن لازم است كه بر گناهان خود افسوس خورد و بر آنها متأسف باشد و از اينكه بانجام عملى كه موجب دورى او از رضاء حضرت حق گشته مبتلا شده خود را در معصيت بداند . عامل ديگر اظهار گناه است زيرا اين عمل خود كفران نعمت سرّ و پوشيده داشتن گناه از جانب حق تعالى است . و گاه مىشود كه باعث تحريك ديگران بانجام گناه مىشود بلكه گاهى خود وسيله براى سرور و شادمانى بگناه مىشود ، گذشته از اينها ، مجرد اظهار گناه ملازم با هتك نواميس الهى است گر چه هيچيك از آنچه كه ذكر شد در آن نباشد ، در كافى از امام رضا عليه السّلام رسيده كه آن حضرت از رسولخدا صلَّى اللَّه عليه و آله
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 74
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٧٤