فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ .
كافران پيش از ديدن عذاب ، درآمدن آن شتاب مىكنند و از روى تمسخر به پيامبرشان مىگويند : اگر راست مىگويى آن عذاب را بياور و زمانى كه آن را آشكار مىبينند ، پشيمان مىشوند و آرزو مىكنند كه اى كاش خدا به ايشان مهلت مىداد ، تا ايمان مىآوردند و فرمان مىبردند . اينچنين است ، انسانى كه فرصت را از دست داده ، پس از فوت وقت آرزو مىكند كه برگردد و يا به او مهلت داده شود .
أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ .
اين سخن خداوند در پاسخ به كسانى است كه به پيامبرشان گفتند : آنچه به ما وعده مىدهى بياور . . . پارهاى از آسمان را بر سر ما بيفكن .
معناى اين سخن چنين است : چگونه به آمدن عذاب شتاب مىكنيد ، درحالىكه وقتى اين عذاب نازل شود ، هيچ راه گريزى از آن نداريد و نمىتوانيد آن را از خودتان دور كنيد .
أَ فَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْناهُمْ سِنِينَ * ثُمَّ جاءَهُمْ ما كانُوا يُوعَدُونَ * ما أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا يُمَتَّعُونَ .
جنايتكاران وقتى عذاب را مىبينند ، درخواست مهلت مىكنند .
بنابراين ، خداوند در پاسخ مىگويد : مهلت دادن هرچند طولانى باشد ، در هنگام فرود آمدن عذاب هيچ سودى ندارد ، بلكه اگر مدت درازى به جنايتكاران در دنيا مهلت هم داده شود و به آسايش آنان افزوده گردد ، آنان بيشتر گناه و جنايت مىكنند و مجازات و عذابشان دوچندان مىشود .
وَ ما أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَها مُنْذِرُونَ .
اين آيه به معناى آيهء پانزدهم سورهء اسراء است كه خداوند مىگويد : « ما هيچ قومى را عذاب نمىكنيم تا آنگاه كه برايشان پيامبرى بفرستيم » .
ذِكْرى وَ ما كُنَّا ظالِمِينَ .
در هلاك ساختن دهكدهها ستم نكرديم ؛ زيرا پيامبرانى را به سوى ساكنان آنها اعزام كرديم تا نسبت به آمدن عذاب به آنها هشدار دهند و با دلايل و براهين ، به آنان بگويند كه از خدا فرمان ببرند . لكن آنها اين پيامبران