است : كسى كه مردى پاكدامن و يا زنى پاكدامن را به زنا نسبت دهد و ادعاى خود را به وسيلهء چهار شاهد به اثبات نرساند ، او فاسق ( گناهكار ) است كه گواهىاش دربارهء هيچچيزى بهطور كلى پذيرفته نمىشود ، مگر آنكه توبه كند و اصلاح شود و پس از توبه كردن و حسن رفتار ، گواهى او پذيرفته مىشود ، خواه پيش از اجراى حد توبه كرده باشد و خواه پس از اجراى آن . ابو حنيفه مىگويد : شهادت او پذيرفته نمىشود ، زيرا اين خود ، به منزلهء حدّ و تنبيه كردن او مىباشد . اين نظرگاه او درست نيست ؛ زيرا خداوند بلافاصله مىگويد :
« فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ » .
اين جمله به پذيرش گواهى او بهطور مطلق اشاره دارد ، حتى اگر پس از اجراى حدّ توبه كند . آشكارتر از آيه [ در دلالت پذيرش توبهء او ] اين سخن پيامبر اعظم صلّى اللّه عليه و إله است « كسى كه از گناه توبه كند ، بسان كسى است كه گناهى ندارد » .