پايين آمدن از بهشت
[ سوره طه ( 20 ) : آيات 123 تا 129 ]
قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِيعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنِ اتَّبَعَ هُدايَ فَلا يَضِلُّ وَ لا يَشْقى ( 123 ) وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى ( 124 ) قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً ( 125 ) قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى ( 126 ) وَ كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَ لَمْ يُؤْمِنْ بِآياتِ رَبِّهِ وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقى ( 127 )
أَ فَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَساكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِأُولِي النُّهى ( 128 ) وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَكانَ لِزاماً وَ أَجَلٌ مُسَمًّى ( 129 )
[ ترجمه ]
گفت : همگى از آنجا پايين رويد ؛ دشمنان يكديگر اگر از جانب من شما را راهنمايى آمد ، هركس از آن راهنماى من متابعت كند نه گمراه مىشود و نه تيرهبخت . ( 123 )
و هركس كه از ياد من اعراض كند ، زندگىاش تنگ شود و در روز قيامت نابينا محشورش سازيم . ( 124 )
گويد : اى پروردگار من ! چرا مرا نابينا محشور كردى و حال آنكه من بينا بودم ؟ ( 125 )
گويد :
همچنانكه تو آيات ما را فراموش مىكردى ، امروز خود فراموش گشتهاى . ( 126 )
اينچنين اسرافكاران و كسانى را كه به آيات پروردگارشان ايمان نمىآورند جزا مىدهيم . هرآينه عذاب آخرت سختتر و پايدارتر است . ( 127 )
آيا آنهمه مردمى كه پيش از اين در مساكن خويش راه مىرفتند و ما همه را هلاك كرديم ، سبب هدايت اينان نشدهاند ؟ اينها نشانههايى