دور بهنظر نمىرسد كه بيرون كردن آدم از بهشت ، درس و اندرزى باشد براى كسى كه از هوسها و شهوتها پيروى مىكند و اينكه كيفر چنين فردى در نزد خدا ، عذاب و بدبختى خواهد بود . به سخن ما ، زير عنوان « ناتوانى ارادهء موجب حرمان مىشود » ، جلد اوّل نگاه كنيد .
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى * فَأَكَلا مِنْها فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ .
نظير اين آيه در سورهء اعراف ، آيهء نوزدهم و مابعدش ، جلد سوم بيان شد .
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى .
پرسش : آدم پيامبر است و پيامبر معصوم از خطا و گناه مىباشد . بنابراين ، چگونه خداوند ، گناه ، گمراهى را به او نسبت داده است ؟
پاسخ : مفسران به اين پرسش پاسخهاى زيادى دادهاند . يكى از آنها اين است كه در اينجا مراد از معصيت ، مخالفت با استحباب است ، نه با وجوب و اين معصيت با عصمت تضاد ندارد . از جمله اين پاسخها آن است كه وقتى آدم عليه السّلام در بهشت بود ، در جهان آخرت قرار داشت و در اين جهان ، نه تبليغ است و نه تكليف تا نياز به پيامبران وجود داشته باشد .
درحالىكه نبوت آدم در دنيا بود و نه در بهشت . در هرحال ، آدم توبه كرد و از پروردگارش آمرزش خواست .
ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى .
در اينباره ، زير عنوان « عصمت پيامبران » در جلد اوّل به تفصيل سخن گفتيم .